4 و سر شاخه هايش را ك َنده ، آن را به زمين تجارت آورده ، در شهر سوداگران گذشت.
5 و از تخم آن زمين گرفته ، آن را در زمين باروري نهاد و نزد آبهاي بسيار گذاشته ، آن را مثل درخت بيد ، غرس نمود.
6 و آن نم�و كرده ، م�و وسيع كوتاه ّقد گرديد كه شاخه هايش بسوي او مايل شد و ريشه هايش در زير وي مي بود. پس موي شده شاخه ها رويانيد و نهالها آورد.
7 و عقاب بزرگ ديگري با بالهاي سترگ و پرهاي بسيار آمد و اينك اين مو ريشه هاي خود را بسوي او برگردانيد و شاخه هاي خويش را از َكر�ته هاي بستان خود بطرف او بيرون كرد تا او وي را سيراب نمايد.
8 در زمين نيكو نزد آبهاي بسيار كاشته شد تا شاخه ها رويانيده ، ميوه بياورد و م�و قشنگ گردد.
9 بگو كه خداوند يهوه چنين مي فرمايد: پس آيا كامياب خواهد شد ؟ آيا او ريشه هايش را نخواهد كند و ميوه اش را نخواهد چيد تا خشك شود ؟ تمامي برگهاي تازه اش خشك خواهد شد و بدون ّقوت عظيم و خلق بسياري از ريشه ها كنده خواهد شد.
گرديد.
10 اينك غرس شده است اما كامياب نخواهد شد بلكه چون باد شرقي بر آن بوزد ، بال ّكل خشك خواهد شد و در بوستاني كه در آن روييد پژمرده خواهد
11 و كلام خداوند بر من نازل شده ، گفت:
12 به اين خاندان متم�رد بگو كه آيا معني اين چيزها را نمي دانيد ؟ بگو كه اينك پادشاه بابل به اورشليم آمده ، پادشاه و سرورانش را گرفت و ايشان را نزد خود به بابل برد.
13 و از ذري�ه ملوك گرفته ، با او عهد بست و او را قسم داد وزورآوران زمين را بر�د. 14 تا آنكه مملكت پست شده ، سربلند نكند اما عهد او را نگاه داشته ، استوار بماند. 15 وليكن او از وي عاصي شده ، ايلچيان خود را به مصر فرستاد تا اسبان وخلق بسياري به او بدهند. آيا كسي كه اين كارها را كرده باشد ، كامياب شود يا رهايي يابد ؟ و يا كسي كه عهد را شكسته است خلاصي خواهد يافت ؟
16 خداوند يهوه مي گويد: به حيات خود َقس�م كه الب ّته در مكان آن پادشاه كه او را به پادشاهي نصب كرد و او را َقس�م وي را خوار شمرده ، عهد او را شكست يعني نزد وي در ميان بابل خواهد مرد.
17 و چون سنگرها برپا سازند و برجها بنا نمايند تا جانهاي بسياري را منقطع سازند ، آنگاه فرعون با لشكر عظيم و گروه كثير او را در جنگ كثير او را در جنگ اعانت نخواهد كرد.
18 چونكه َقسم را خوار شمرده عهد را شكست و بعد از آنكه دست خود را داده بود ، همة اين كارها را بعمل آورد ، پس رهايي نخواهي يافت. 19 بنابراين خداوند يهوه چنين مي گويد: به حيات خودم قسم كه سوگند مرا كه او خوار شمرده و عهد مرا كه شكسته است البته آنها را بر سر او وارد خواهم آورد.
20 و دام خود را بر او خواهم گسترانيد و او در كمند من گرفتار خواهد شد و او را به بابل آورده ، در آنجا بروي دربارة خيانتي كه به من ورزيدهاست محاكمه خواهم نمود.
21 و تمامي فراريانش با جميع افواجش از شمشير خواهند افتاد و بقية ايشان بسوي هر باد پراكنده خواهند شد و خواهيم دانست كه من كه يهوه مي باشم اين را گفته ام.
22 خداوند يهوه چنين مي فرمايد: من س ِر بلند سرو آزاد را گرفته ، آن را خواهم كاشت و از سر اغصانش شاخة تازه كنده ، آن را بر كوه بلند و رفيع غرس خواهم نمود.
18
23 آن را بر كوه بلند اسرائيل خواهم كاشت و آن شاخه ها رويانيده ، ميوه خواهد آورد. و سرو آزاد قشنگ خواهد شد كه هر ق�سم مرغان بالدار زير آن ساكن شده ، در ساية شاخه هايش آشيانه خواهند گرفت.
24 و تمامي درختان صحرا خواهند دانست كه من يهوه درخت بلند را پست مي كنم و درخت پست را بلند مي سازم و درخت سبز را خشك و درخت خشك را بارور مي سازم. من كه يهوه هستم اين را گفته ام و بجا خواهم آورد.
1 و كلام خداوند بر من نازل شده ، گفت:
2 شما چه كارداريد كه اين م�ث َل را دربارة زمين اسرائيل مي زنيد و مي گوييد: پدران انگور ترش خوردند و دندانهاي پسران كند گرديد.
3 خداوند يهوه مي گويد: » به حيات خودم َقس�م كه بعد از اين اين مثل را در اسرائيل نخواهيد آورد. 4 اينك همة جانها از آن منند چنانكه جان پدر است ، همچنين جان پسر نيز ، هر دو آنها از آن من مي باشند. هر كسي كه گناه ورزد او خواهد مرد. 5 و اگر كسي عادل باشد و انصاف و عدالت را بعمل آورد ،
673