1 اي خداوند ، دل من متكب�ر نيست و نه چشمانم برافراشته و خويشتن را به كارهاي بزرگ مشغول نساختم ، و نه به كارهايي كه از عقل من بعيد است.
2 بلكه جان خود را آرام و ساكت ساختم ، مثل بچه اي از شير بازداشته شده ، نزد مادر خود جانم در من بود ، مثل بچة از شير بازداشته شده.
3 اسرائيل بر خداوند اميدوار باشند ، از الآن و تا ابدالاباد.
132 1 اي خداوند براي داود به ياد آور ، همة مذل ّتهاي او را.
2 چگونه براي خداوند قسم خورد و براي قادر مطلق يعقوب نذر نمود.
3 كه به خيمة خانه خود هرگز داخل نخواهم شد ، و بر بستر تختخواب خود برنخواهم آمد ، 4 خواب به چشمان خود نخواهم داد و نه پينكي به مژگان خويش ،
5 تا مكاني براي خداوند پيدا كنم و مسكني براي قادر مطلق يعقوب.
6 اينك ذكر آن را در افراته شنيديم و آن را در صحراي يعاريم يافتيم. 7 به مسكن هاي او داخل شويم و نزد قدمگاه وي پرستش نمايي.
8 اي خداوند به آرامگاه خود برخيز و بيا ، تو و تابوت ّقوت تو.
9 كاهنان تو به عدالت ملب�س شوند و مقد�سات تر ّنم نمايند.
10 به خاطر بندة خود داود ، روي مسيح خود را برمگردان.
11 خداوند براي داود به راستي قسم خورد و از آن برنخواهد گشت كه » ثمرة صلب تو بر تخت تو خواهم گذاشت.
12 اگر پسران تو عهد مرا نگاه دارند و شهاداتم را كه بديشان مي آموزم ، پسران ايشان نيز بر كرسي تو تا ابد خواهند نشست.
13 زيرا كه خداوند صهيون را برگزيده است و آن را براي مسكن خويش مرغوب فرموده. 14 اين است آرامگاه من تا ابدالاباد. اينجا ساكن خواهم بود زيرا در اين رغبت دارم.
15 آذوقة آن را هر آينه بركت خواهم داد و فقيرانش را به نان سيرخواهم ساخت ، 16 و كاهنانش را به نجات ملب�س خواهم ساخت و مقد�سانش هر آينه ترن ّم خواهند نمود.
17 در آنجا شاخ داود را خواهم رويانيد و چراغي براي مسيح خود آماده خواهم ساخت.
18 دشمنان او را به خجالت ملب�س خواهم ساخت و تاج او بر وي شكوفه خواهد آورد.
133
134
اينك چه خوش و چه دلپسند است كه برادران به يكدلي با هم ساكن شوند.
2 مثل روغن نيكو بر سر است كه به ريش فرود مي آيد ، يعني به ريش هارون كه به دامن ردايش فرود مي آيد.
3 و مثل شبنم حرمون است كه بر كوههاي صهيون فرود مي آيد. زيرا كه در آنجا بركت خود را فرموده است يعني حيات را تا ابدالاباد.
هان خداوند را متبارك خوانيد ، اي جميع بندگان خداوند كه شبانگاه در خانة خداوند مي ايستد! 2 دستهاي خود را به قدس برافرازيد ، و خداوند را متبارك خوانيد.
3 خداوند كه آسمان و زمين را آفريد ، تو را از صهيون بركت خواهد داد.
135 1 ه ّللوياه ، نام خداوند را تسبيح بخوانيد! اي بندگان خداوند تسبيح بخوانيد!
2 اي صحن هاي خانة خداي ما.
3 هل ّلوياه ، زيرا خداوند نيكو است! نام او را بسراييد زيرا كه او دلپسند است. 4 زيرا كه خداوند يعقوب را براي خود برگزيد ، و اسرائيل را به جهت ملك� خا ّص خويش.
5 زيرا مي دانم كه خداوند بزرگ است و خداوند ما برتر است از جميع خدايان.
6 هرآنچه خداوند خواست آن را كرد ، در آسمان و در زمين و در دريا و در همة لج�ه ها. 7 ابرها را از اقصاي زمين برمي آو�ر�د و برقها را براي باران مي سازد و بادها را از مخزنهاي خويش بيرون مي آورد.
8 كه نخست زادگان مصر را كشت ، هم انسان هم از بهايم.
498