1 و خداوند موسي را خطاب كرده ، گفت:
2 بني اسرائيل را امر فرما كه مبروص را و هركه جريان دارد و هركه از م�ي�ته نجس شود ، از اردو اخراج كنند.
3 خواه مرد و خواه زن ، ايشان را اخراج نماييد ، بيرون از اردو ايشان را اخراج نماييد ، تا اردوي خود را جايي كه من درميان ايشان ساكن هستم ، نجس نسازند.
4 و بني اسرائيل چنين كردند و آن كسان را بيرون از اردو اخراج كردند. چنانكه خداوند به موسي گفته بود ، بني اسرائيل به آنطور عمل نمودنند.
5 و خداوند موسي را خطاب كرده ، گفت:
بدهد.
6 بني اسرائيل را بگو: هرگاه مردي يا زني به هركدام از جميع گناهان انسان مرتكب شده ، به خداوند خيانت ورزد ، و آن شخص مجرم شود ، 7 آنگاه گناهي را كه كرده است اعتراف بنمايد ، و اصل جرم خود را رد نمايد ، و خمس آن را بر آن مزيد كرده ، به كسي كه بر او جرم نموده است ،
8 و اگر آن كس را ولي� اي نباشد كه دية جرم به او داده شود ، از آن كاهن خواهد بود ، علاوه بر قوچ كفاره كه به آن دربارة وي كفاره مي شود.
9 و هر هدية افراشتني از همة موقوفات بني اسرائيل كه نزد كاهن مي آوردند ، از آن او باشد.
10 و موقوفات هركس از آن او خواهد بود ، و هرچه كه كسي به كاهن بدهد ، از آن او باشد .»
11 و خداوند موسي راخطاب كرده ، گفت:
12 بني اسرائيل را خطاب كرده ، به ايشان بگو: هرگاه زن كسي از او برگشته ، به وي خيانت ورزد ،
13 و مردي ديگر با او همبستر شود ، و اين از چشمان شوهرش پوشيده و مستور باشد ، آن زن نجس مي باشد. و اگر بر او شاهدي نباشد و در عين فعل گرفتار نشود ،
14 و روح غيرت بر او بيايد و به زن خود غيور شود ، و آن زن نجس شده باشد ، يا روح غيرت بر او بيايد و به زن خود غيور شود ، و آن زن نجس نشده باشد ،
15 پس آن مرد زن خود را نزد كاهن بياورد ، و بجهت او براي هديه ، يك عشر ايفة آرد جوين بياورد ، و روغن بر آن نريزد ، و كندر بر آن ننهد ، زيراكه هدية غيرت است و هدية يادگار ، كه گناه را بياد مي آورد.
16 و كاهن او را نزديك آورده ، به حضور خداوند برپا دارد.
17 و كاهن آب مقدس در ظرف سفالين بگيرد ، و كاهن قدري از غباري كه بر زمين مسكن باشد گرفته ، بر آب بپاشد. 18 و كاهن زن را به حضور خداوند بر پا داشته ، موي سر او را باز كند و هدية يادگار را كه هدية غيرت باشد بر دست آن زن بگذارد ، و آب تلخ لعنت بر دست كاهن باشد.
19 و كاهن به زن قسم داده ، به وي بگويد: اگر كسي با تو همبستر نشده ، و اگر بسوي نجاست به كسي غير از شوهر خود برنگشته اي ، پس از اين آب تلخ لعنت مبرا شوي.
20 وليكن اگر به غير از شوهر خود برگشته ، نجس شده اي ، و كسي غير از شوهرت با تو همبستر شده است ،
21 آنگاه كاهن زن را قسم لعنت بدهد و كاهن به زن بگويد: خداوند تو را درميان قومت مورد لعنت و قسم بسازد به اينكه خداوند ران تو را ساقط و شكم تو را م� ْن َت َفخ گرداند.
22 و اين آب لعنت در احشاي تو داخل شده ، شكم تو را منتفخ و ران تو را ساقط بسازد. و آن زن بگويد: آمين آمين.
23 و كاهن اين لعنتها در طوماري بنويسد ، و آنها را در آب تلخ محو كند. 24 و آن آب لعنت تلخ را به زن بنوشاند ، و آن آب لعنت در او داخل شده ، تلخ خواهد شد. 25 و كاهن هدية غيرت را از دست زن گرفته ، آن هديه را به حضور خداوند بجنباند ، و آن را نزد مذبح بياورد.
26 و كاهن مشتي از هديه براي يادگاري آن گرفته ، آن را بر مذبح بسوزاند و بعد از آن ، آن آب را به زن بنوشاند. 27 و چون آب را به او نوشانيد ، اگر نجس شده و به شوهر خود خيانت ورزيده باشد ، آن آب لعنت داخل او شده ، تلخ خواهد شد ، و شكم او م� ْن َت َفخ و ران او ساقط خواهد گرديد ، و آن زن درميان قوم خود مورد لعنت خواهد بود. 28 و اگر آن زن نجس نشده ، طاهر باشد ، آنگاه مبرا شده ، اولاد خواهد زاييد.
29 اين است قانون غيرت ، هنگامي كه زن از شوهر خود برگشته ، نجس شده باشد.
دارد.
6
30 يا هنگامي كه روح غيرت بر مرد بيايد ، و بر زنش غيور شود ، آنگاه زن را به حضور خداوند برپا بدارد ، و كاهن تمامي اين قانون را دربارة او اجرا
31 پس آن مرد از گناه مبرا شود ، و زن گناه خود را متحمل خواهد بود.
1 و خداوند موسي را خطاب كرده ، گفت:
2 بني اسرائيل را خطاب كرده ، به ايشان بگو: چون مرد يا زن نذر خاص ، يعني نذر نذيره بكند ، و خود را براي خداوند تخصيص نمايد ،
106