5: 8 – 13: 7 مکاشفه 643!
آمین « جلال
و ستایش اکرام
و سپاس و حکمت و توانایی
و قدرت و.
ابد تا ، باد را ما خدای!«
آمین سفید ردای که اینان «: پرسید من از پیران آن از یکی آنگاه
13 تو
را این «: دادم جواب 14 ؟« آمدهاند کجا از و کیانند دارند تن به عذاب از که کسانند همان اینان «: گفت او و.« سرورم ،
میدانی
و شستهاند بره خون در را خود رداهای و برگذشتهاند عظیم: که روست این از هم 15. کردهاند سفید خدایند
تخت پیشگاه در اینان «
؛ میکنند خدمت معبدش در را او شبانهروز و. میگستراند آنان بر را خود خیمۀ ، تختنشین آن و ،
شد نخواهند گرسنه هرگز دیگر و 16 ،
گردید نخواهند تشنه هرگز و ،
بارید نخواهد رویشان به خورشید تابش دیگر و.
دیگر سوزان گرمای هیچ تابش نه و ، بود خواهد آنان شبان تختْ مرکز از بره که زیرا 17
. شد خواهد رهنمون حیات آب چشمههای به را آنان و.« سترد خواهد آنان چشم از را اشکی قطره هر خدا
و طلا
بخورسوز و هفتم
مُهر نیمساعت
حدود ، گشود را مُهر هفتمین بره که هنگامی دیدم
را فرشته هفت آن و 2. شد حکمفرما آسمان بر
سکوت. شد داده شیپور هفت آنان به و ، میایستند خدا پیشگاه در که
، داشت خود با طلا از بخورسوزی که آمد دیگر فرشتهای و 3 با را آن تا شد داده بسیار بخور او به. ایستاد مذبح پیش
و.
کند تقدیم تخت پیش طلاییِ مذبح بر مقدسین همۀ دعاهای به تا فرشته آن دستهای از مقدسین دعاهای با بخور دود 4 و برگرفت را بخورسوز فرشته آنگاه 5. رفت بالا خدا
پیشگاه
8