574
1: 12 – 29: 11
عبرانیان زمینی همچون سرخ دریای میان از قوم که بود ایمان به
29 انجام را کار همان کوشیدند مصریان چون امّا ؛ گذشتند
خشک.
شدند غرق ، دهند هفت
قوم اینکه از پس اَریحا دیوارهای که بود ایمان به 30. ریخت فرو ، گشتند آن دور
روز کشته * نامطیعان با همراه فاحشه راحابِ که بود ایمان به 31
. گردید پذیرا بهسلامت را جاسوسان زیرا ، نشد و باراق و دعون جِ دربارۀ نیست فرصت زیرا ؟ گویم چه دیگر
32 که 33 ، گویم سخن پیامبران و سموئیل و داوود و یَفتاح و مشون
شَ وعدهها
و ، نمودند برقرار را عدالت ، کردند فتح را ممالک ، ایمان به سوزان
شعلههای 34 ، بستند را شیران دهان ؛ آوردند چنگ به را ضعفشان
؛ یافتند رهایی شمشیر دَمِ از و کردند بیاثر را آتش بیگانه
لشکریان و شدند توانمند جنگ در ، شد بدل ت قوّ به
. بازیافتند کرده قیام را خود مردگان ، زنان 35. کردند تارومار را به تا ، نپذیرفتند را رهایی و شدند شکنجه دیگر گروهی
امّا تازیانه
و شدند استهزا بعضی 36. یابند دست نیکوتر رستاخیزی.
شدند افکنده زندان به ، شده کشیده زنجیر به حتی و ، خوردند. رسیدند قتل به شمشیر با و شدند پاره دو ه ارّ با ، گشتند سنگسار 37
، کرده گذر جا هر در بز و گوسفند پوست از ر محقّ جامههایی در لایقشان جهان که اینان 38. بودند آزار مورد و ستمدیده ،
تنگدست.
بودند آواره ، زمین شکافهای و غارها و ، کوهها و بیابانها در ، نبود این
با. شدند یاد نیکویی به ایمانشان سبب به همه اینان 39. نیافتند ، بود شده داده وعده بدیشان که را آنچه هیچیک ، حال ایشان
تا داشت نظر در ما برای بهتر چیزی پیش از خدا زیرا 40. نرسند کمال به ما
بدون فرزندانش
بر خدا
تأدیب گرداگرد
را شاهدان از عظیم ابری چنین چون پس آسان که را گناه هر و اضافی بارِ هر بیایید ، داریم 12خود
.» نداشتند ایمان که آنان « : یا 31: 11