جزو «بیست و دو» درس آموزشی از کتاب مقدّس کتاب انجیل عیسی مسیح؛ ترجمه هزارهٔ نو | Page 555
متحد ایمان به فرا دادند گوش که آنان با زیرا نداشت، برایشان
مییابیم. راه آسایش آن به آوردهایم، ایمان که ما ولی 3 * نشدند.
است: فرموده خدا چنانکه
خوردم سوگند خود خشم در «پس
یافت»، نخواهند راه هرگز من آسایش به که
رسیده پایان به جهان آفرینش زمان از او کارهای همه، این با و
«خدا که: میکند بیان هفتم روز به راجع جایی در زیرا 4 بود؛
در باز و 5 بیاسود»، خویش کارهای همۀ از روز، هفتمین در
هرگز من آسایش «به میگوید: شــد، نقل باال در که قسمتی
یافت». نخواهند راه
که است باقی خود ت قو
به
حقیقت
این
که
آنجا از بنابراین، 6
بشارت پیشتر که آنان و یابند، راه آسایش آن به میباید برخی
روزی بار دیگر خدا پس 7 نیافتند، راه نافرمانی سبب به یافتند،
در بسیار، ســالهای گذشــت از پس و فرمود، مقرر را خاص
بیان پیشتر که آنگونه و گفت ســخن ‘امروز’ از داوود، مزامیر
فرمود: شد،
میشنوید، را او صدای اگر «امروز،
مسازید». سخت را خود دل
خدا بعد، مدتها بود، بخشیده آسایش آنها به ع یوش
اگر زیرا 8
از باید هنوز خدا قوم پس 9 نمیگفت. سخن دیگر روزی از
آسایش به که کس هر زیرا 10 شوند؛ برخوردار * ات ب ّ ش َ آسایش
مییابد، آسودگی خود کارهای از نیز او میشود، داخل خدا
جد
به بیایید پس 11 برآسود. خود کارهای از خدا که همانگونه
آنان نافرمانی از کسی مبادا یابیم، راه آسایش آن به تا بکوشیم
درلغزد. و گیرد سرمشق
شمشیر هر از رندهتر ب ُ و است مؤثر و زنده خدا کالم زیرا 12
و مفاصل و روح، و س ف ْ ن َ که نافذ چنان و دم، دو
استخوان مغز
نیامیختند». ایمان با را آن شنوندگان، «زیرا 4 2:یا: