554
4: 2 – 9: 1
عبرانیان ؛ دشمن را شرارت و میداری دوست را پارسایی تو 9 از
بیش را تو ، تو خدای ، خدا رو این از کرده
مسح شادمانی روغن به همقطارانت.« است
: میفرماید نیز و 10 ، نهادی را زمین بنیان آغازْ در ، خداوند ای ، تو
«! توست دستان صنعت آسمانها
و
! میمانی برجا تو امّا ، میروند میان از آنها 11! شد خواهند مندرس جامهْ چون همه
آنها ،
پیچید خواهی هم در ردایی چون را آنها 12. شد خواهند جایگزین جامهای بسان و ،
هستی همان تو امّا!«
نیست پایانی را تو سالهای و
: است گفته فرشتگان از کدامیک به کنون تا خدا 13 بنشین من راست دست به
« پایت زیر کرسی را دشمنانت که هنگام آن
تا «؟ سازم برای
که نیستند خدمتگزار روحهایی جملگی آنها مگر 14 ؟ میشوند فرستاده نجات آیندۀ وارثان به
خدمت نجات
گرفتن ی جدّ
ضرورت بیشتر
چه هر دقتِ با شنیدهایم آنچه به که ماست بر پس پیامی
اگر زیرا
2 2
. شویم منحرف آن از مبادا ، کنیم توجه هر
که آنگونه ، بود الزامآور شد بیان فرشتگان واسطۀ به که چه
ما پس 3 ، مییافت برحق مجازاتی نافرمانی و سرپیچی نادیده
را عظیم نجاتی چنین اگر داشت خواهیم گریزی راه سپس
و شد بیان خداوند واسطۀ به آغاز در نجات این ؟ بگیریم که
حالی در 4 ، گردید ثابت ما بر شنیدند او از که آنان توسط معجزات
و عجایب و آیات با ، میداد گواهی آن بر نیز خدا خواست
به بنا را آنها که ، روحالقدس عطایای و ،
گوناگون. میکرد تقسیم خود