جزو «بیست و دو» درس آموزشی از کتاب مقدّس کتاب انجیل عیسی مسیح؛ ترجمه هزارهٔ نو | Page 200

‫‪2‬‬ ‫‬ ‫‪03‬‬
‫می‌خوردند‬ ‫مردم‬ ‫‪27‬‬ ‫بود‪.‬‬ ‫خواهد‬ ‫نوح‬ ‫روزهای‬ ‫همچون‬ ‫انسان‬
‫که‬ ‫روز‬ ‫آن‬ ‫تا‬ ‫می‌کردند‬ ‫شوهر‬ ‫و‬ ‫می‌گرفتند‬ ‫زن‬ ‫و‬ ‫می‌نوشیدند‬ ‫و‬
‫کرد‪.‬‬ ‫هالک‬ ‫را‬ ‫همه‬ ‫و‬ ‫برخاست‬ ‫سیل‬ ‫آنگاه‬ ‫درآمد‪.‬‬ ‫کشتی‬ ‫به‬ ‫نوح‬
‫نوشیدن‬ ‫و‬ ‫خوردن‬ ‫سرگرم‬ ‫مردم‬ ‫بود‪.‬‬ ‫چنین‬ ‫نیز‬ ‫لوط‬ ‫زمان‬ ‫در‬ ‫‪28‬‬
‫که‬ ‫روزی‬ ‫ا‬ ‫ام‬ ‫ّ‬ ‫‪29‬‬ ‫بودند‪.‬‬ ‫عمــارت‬ ‫و‬ ‫زراعت‬ ‫و‬ ‫فروش‬ ‫و‬ ‫خرید‬ ‫و‬
‫همه‬ ‫و‬ ‫بارید‬ ‫آسمان‬ ‫از‬ ‫گوگرد‬ ‫و‬ ‫آتش‬ ‫آمد‪،‬‬ ‫بیرون‬ ‫دوم‬ ‫س‬ ‫ُ‬ ‫از‬ ‫لوط‬
‫خواهد‬ ‫همین‌گونه‬ ‫به‬ ‫نیز‬ ‫انسان‬ ‫پسر‬ ‫ظهور‬ ‫روز‬ ‫‪30‬‬ ‫کرد‪.‬‬ ‫هالک‬ ‫را‬
‫در‬ ‫اثاثیه‌اش‬ ‫و‬ ‫باشد‬ ‫خانه‌اش‬ ‫بام‬ ‫بر‬ ‫که‬ ‫کسی‬ ‫روز‪،‬‬ ‫آن‬ ‫در‬ ‫‪31‬‬ ‫بود‪.‬‬
‫مزرعه‬ ‫در‬ ‫که‬ ‫آن‬ ‫و‬ ‫نیاید‪.‬‬ ‫فرود‬ ‫آنها‬ ‫برداشتن‬ ‫برای‬ ‫خانه‪،‬‬ ‫درون‬
‫که‬ ‫هر‬ ‫‪33‬‬ ‫آرید!‬ ‫یاد‬ ‫به‬ ‫را‬ ‫لوط‬ ‫زن‬ ‫‪32‬‬ ‫بازنگردد‪.‬‬ ‫خانه‬ ‫به‬ ‫نیز‬ ‫باشد‬
‫داد‪،‬‬ ‫خواهد‬ ‫دست‬ ‫از‬ ‫را‬ ‫آن‬ ‫کند‪،‬‬ ‫حفظ‬ ‫را‬ ‫خویش‬ ‫جان‬ ‫بخواهد‬
‫خواهد‬ ‫محفوظ‬ ‫را‬ ‫آن‬ ‫بدهد‪،‬‬ ‫دست‬ ‫از‬ ‫را‬ ‫خویش‬ ‫جان‬ ‫که‬ ‫هر‬ ‫و‬
‫یک‬ ‫بر‬ ‫که‬ ‫تن‬ ‫دو‬ ‫از‬ ‫شــب‬ ‫آن‬ ‫در‬ ‫می‌گویم‪،‬‬ ‫شما‬ ‫به‬ ‫‪34‬‬ ‫داشــت‪.‬‬
‫و‬ ‫‪35‬‬ ‫شــد‪.‬‬ ‫خواهد‬ ‫واگذاشته‬ ‫دیگری‬ ‫و‬ ‫برگرفته‬ ‫یکی‬ ‫بســترند‪،‬‬
‫دیگری‬ ‫و‬ ‫برگرفته‬ ‫یکی‬ ‫می‌کنند‪،‬‬ ‫دســتاس‬ ‫هم‬ ‫با‬ ‫که‬ ‫زن‬ ‫دو‬ ‫از‬
‫یکی‬ ‫مزرعه‌اند‪،‬‬ ‫در‬ ‫که‬ ‫مرد‬ ‫دو‬ ‫از‬ ‫نیز‬ ‫‪36‬‬ ‫[‬ ‫شد‪.‬‬ ‫خواهد‬ ‫واگذاشته‬
‫«کجا‪،‬‬ ‫پرسیدند‪:‬‬ ‫‪37‬‬ ‫شد‪»].‬‬ ‫خواهد‬ ‫واگذاشته‬ ‫دیگری‬ ‫و‬ ‫برگرفته‬
‫در‬ ‫الشخوران‬ ‫باشد‪،‬‬ ‫الشه‌ای‬ ‫«هر‌جا‬ ‫گفت‪:‬‬ ‫پاسخ‬ ‫خداوند؟»‬ ‫ای‬
‫‌می‌آیند!»‬ ‫گرد‬ ‫آنجا‬
‫ ‬
‫ ‬
‫ ‬
‫ ‬
‫ ‬
‫ ‬
‫ ‬
‫ ‬
‫ ‬
‫ ‬
‫ ‬
‫‪18‬‬
‫سمج‬ ‫بیوه‌زن‬ ‫ل‬ ‫ث‬ ‫َ‬ ‫م‬ ‫َ‬
‫باید‬ ‫که‬ ‫دهد‬ ‫نشان‬ ‫تا‬ ‫آورد‬ ‫ثَلی‬ ‫م‬ ‫َ‬ ‫شاگردان‬ ‫برای‬ ‫عیسی‬
‫«در‬ ‫فرمود‪:‬‬ ‫‪2‬‬ ‫نشوند‪.‬‬ ‫دلسرد‬ ‫هرگز‬ ‫و‬ ‫کنند‬ ‫دعا‬ ‫همیشه‬
‫خدا‬ ‫خلق‬ ‫به‬ ‫نه‬ ‫داشت‪،‬‬ ‫باکی‬ ‫خدا‬ ‫از‬ ‫نه‬ ‫که‬ ‫بود‬ ‫قاضی‌ای‬ ‫شهری‬
‫می‌آمد‬ ‫نزدش‬ ‫پیوسته‬ ‫که‬ ‫بود‬ ‫بیوه‌زنی‬ ‫شهر‬ ‫همان‬ ‫در‬ ‫‪3‬‬ ‫توجهی‪.‬‬
‫چندگاهی‬ ‫قاضی‬ ‫‪4‬‬ ‫بستاند‪.‬‬ ‫دشمن‬ ‫از‬ ‫دادش‬ ‫می‌خواست‬ ‫او‬ ‫از‬ ‫و‬
‫خدا‬ ‫از‬ ‫“هرچند‬ ‫گفت‪:‬‬ ‫خود‬ ‫با‬ ‫ســرانجام‬ ‫ا‬ ‫ام‬ ‫ّ‬ ‫نکرد‪.‬‬ ‫اعتنا‬ ‫او‬ ‫به‬
‫بیوه‌زن‬ ‫این‬ ‫چون‬ ‫ا‬ ‫ام‬ ‫ّ‬ ‫‪5‬‬ ‫بی‌توجهم‪،‬‬ ‫نیز‬ ‫خدا‬ ‫خلق‬ ‫به‬ ‫و‬ ‫ندارم‬ ‫باکی‬
‫مرا‬ ‫و‬ ‫بیاید‬ ‫پیوسته‬ ‫مبادا‬ ‫می‌ستانم‪،‬‬ ‫دادش‬ ‫می‌دهد‪،‬‬ ‫زحمتم‬ ‫مدام‬
‫قاضی‬ ‫این‬ ‫«شنیدید‬ ‫فرمود‪:‬‬ ‫خداوند‬ ‫آنگاه‬ ‫‪6‬‬ ‫آورد!”‌»‬ ‫ســتوه‬ ‫به‬
‫به‬ ‫خدا‬ ‫آیا‬ ‫حال‪،‬‬ ‫‪7‬‬ ‫گفت؟‬ ‫چه‬ ‫بی‌انصاف‬
‫که‬ ‫خود‬ ‫برگزیدگان‬ ‫داد‬
‫ ‬
‫ ‬
‫ ‬
‫ ‬
‫ ‬