Χρύσα: Αισθητική είναι η Εκφραση της Ψυχής May ,2014 | Page 17

Χρύσα : Σκέψεις και Συναισθήματα … Πίνοντας το καινούριο καφέ γιατί σ αυτόν που χύθηκε, είμαι σίγουρη ότι δεν είχα βάλει από τη νύστα τη σωστή δοσολογία σκέφτομαι: Τι πειράζει που είναι Κυριακή και η Αυγή τρύπωσε αξημέρωτα στο κρεβάτι μου. Μπορώ να πιω το καφεδάκι μου, ήρεμα, χαλαρά κι ωραία, χωρίς να έχω να με κυνηγάει κανένας χρόνος από πίσω μου να με μαστιγώσει και μετά να ξαναχωθώ κάτω από το Ροζ Παπλωματάκι μου και μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας να δηλώσω: Ζήτω η Μανούλα που χάλασε το στόρι, γιατί αν δεν το είχε κάνει δεν θα είχα γράψει ποτέ αυτό το στόρυ.. Φρόνιμα Κούκλα μου O πατέρας μου είχε λατρεία με τα παλιά αυτοκίνητα... έτσι στα δώδεκα μου χρόνια, μου έμαθε να οδηγάω τη Χιονάτη... Η Πριγκίπισσά του μπορεί να ήμουν εγώ, η Βασιλισσα του όμως ήταν μια Λευκή cabrio Mercedes με 2000 κυβικά, δερμάτινο σαλόνι και ταχύτητες στο τιμόνι.. Στην αρχή μου είχε μάθει μόνο την πρωτη ταχύτητα και την όπισθεν και τα καλοκαίρια στο χωριό μου επέτρεπε να πηγαίνω πίσω μπρος μέσα στην αυλή του σπιτιού της γιαγιάς... Ατίθαση όπως ήμουν και με την αίσθηση της ελευθερίας εντός, την πήγαινα βόλτα κρυφά περνώντας την μέσα από τα σοκάκια του χωριού...οδηγώντας μόνο με πρώτη... Το πρώτο μου θύμα ήταν ένα κοτόπουλο που βρέθηκε τυχαία εμπρός μας και το δευτερο ένα μοντέρνο αυτοκίνητο που ήρθε κι έπεσε πάνω μου, όταν σταμάτησα ξαφνικά και απροειδοποίητα...το άλλο αυτοκίνητο έγινε λαμαρίνες, η Κούκλα μας όμως ούτε γρατζουνιά...γερό σκαρί... Εξαιτίας του ατυχήματος αποκαλύφθηκε η κρυφή μου δράση και ο μπαμπάς μου έμαθε και τις άλλες ταχύτητες όπως και τους κανόνες οδικής συμπεριφοράς...όλα τα κοτόπουλα από τότε μπορούσαν να κυκλοφορούν ελεύθερα στους δρόμους του χωριού, χωρίς να φοβούνται για τη ζωή τους... Πήρα το δίπλωμα, αμέσως μόλις έκλεισα τα δεκαοκτώ και η Χιονάτη έγινε η αχώριστη σύντροφος μου στη περιπέτεια.... Την οδηγούσα μέσα στη πόλη καβαλώντας τα πεζοδρόμια και κάνοντας επί τόπου α