Παγίδα
Το μαύρο πέπλο της απελπισίας
σκεπάζει στοργικά τα βήματά μου
όρθιος, καθαρής συγκυρίας
στον καιάδα τα συναισθήματά μου
Δαίμονες με κρατάν απ’ το λαιμό
πίνω τα λάθη μου για να ζήσω
η θηλιά κρεμιέται στον ουρανό
και όμως αρνούμαι να την λύσω
Μία – μία περνάω τις στροφές
πονάει το μέλλον κι η ελπίδα
είμαι από τις λίγες συμφορές
του εαυτού μου η παγίδα
Γκρεμούς μαύρους ατενίζω
κοράκια πετάνε χαμηλά
μέσα στη νύχτα ξανανοίγω
πληγές που έθρεψαν παλιά!
03/11/13
32