Στου τέλους τη δίνη
Πυρακτώνονται τα μάτια
σκέψεις αλμυρές
για της ζωής τα θέλω
πώς να δεχτείς
τα πράγματα τα τετελεσμένα
σαν πληγές
τα μάτια αιμορραγούν
τρέχει η απογοήτευση
τρέχει κι ο χρόνος
άντε να πιάσεις τη μοίρα αγκαζέ
να δεις πόσα δεν θα σου έρθουν
άντε να ξεχάσεις τη σιωπή
κι όσα σε έκαναν ανθρώπινο
λάβα κλαίνε τα μάτια κι η ψυχή
χορεύει μέσα στη παραζάλη.
Δεν μπόρεσες να λησμονήσεις
απλά χώθηκες στα κέφια
της ζωής
στην αμνησία πόνταρες
της ύπαρξής σου τη συνέχεια
να διακόψεις θέλησες
29