Προφήτης της Νέας Σμύρνης τεύχος 41 Ιούνιος 2017 Ο Προφήτης Tεύχος 45 Δεκέμβριος 2017 | Page 4

ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΤΟΠΙΚΑ
Πολιτικά Νέφη
23 Δεκεμβρίου 2017
Κράτος: Φίλος ή εχθρός;
ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΤΟΠΙΚΑ

4

Της Ζωής Ράπτη Δικηγόρου L. L. m Γραμματέας Σχέσεων Κοινωνίας Κόμματος της Νέας Δημοκρατίας
Η πικρή πείρα των Ελλήνων την παρελθούσα διετία, αλλά και παλαιότερα, τις εποχές των αιματηρών διχασμών, έχει οδηγήσει σε ένα συμπέρασμα το οποίο έχει ισχύ κανόνα: να αποφεύγονται τα μέρη όπου ακούγεται πολλή ιδεολογία και υπάρχουν ευάριθμοι ή πολυάριθμοι άνθρωποι που φωνασκούν και μιλούν για αγάπη και αλληλεγγύη ενώ τα πρόσωπά τους έχουν πάρει εκφράσεις οργής, αγανάκτησης, μίσους.
Οι ιδεολόγοι είναι επικίνδυνοι.
Δεν σκέπτονται. Μόνο νιώθουν – κυρίως παρορμήσεις. Μεταμφιέζουν τις ολοκληρωτικές επιδιώξεις τους με ρητορικές επιγείων παραδείσων, αταξικών κοινωνιών και ηχηρών όρκων για συντριβή των « εχθρικών » στρατευμάτων( τα οποία εκείνοι κατασκεύασαν με την συστηματική προπαγάνδα τους). Ειδικεύονται στην καταστροφή, νιώθουν αμήχανοι ενώπιον οποιασδήποτε δημιουργικής πρόκλησης.
Αυτούς που ενδείκνυται να εμπιστεύεται το κοινό είναι οι άνθρωποι των ισχυρών αποφάσεων, των πρακτικών λύσεων και της παράδοσης. Η παράδοση είναι το όλον. Η ιδεολογία είναι το μέρος που φιλοδοξεί να καταλάβει τη θέση του όλου. Είναι η προκρούστεια κλίνη στην οποία ό, τι δεν χωράει, δεν
ταιριάζει, απλά... κόβεται. Από την άλλη, η παράδοση αποτελεί το εκχύλισμα του εθνικού πολιτισμού και των λειτουργικών, αρμονικών και ηθικών επιλογών των κοινωνιών. Αυτό το « εκχύλισμα » προέκυψε από τη δοκιμασία των δομών, των αντιλήψεων, των νόμων, των θεσμών και των ιδεών στις μυλόπετρες του χρόνου.
Η Ελλάδα χρειάζεται πρακτικές πολιτικές επιλογές. Να έχουν βγει από την εργαλειοθήκη της πραγματικότητας, της Ιστορίας, της ζώσας κοινωνίας και όχι από τα αραχνιασμένα ράφια ξεπερασμένων ουτοπιών.
Οι
Έλληνες δοκιμάζονται σκληρά, καθημερινά. Χρειάζονται, θέλουν, απαιτούν εργασία και προοπτική. Η ασπιρίνη των επιδομάτων δεν μπορεί να ανασχέσει την καλπάζουσα πανώλη της ανεργίας. Οι πρακτικοί πολιτικοί είναι εκείνοι που αφιερώνουν τον χρόνο τους και επικεντρώνουν τις προσπάθειές τους
στη διευκόλυνση των επαγγελματιών να ανοίξουν επιχειρήσεις ή να τις διατηρήσουν στη ζωή. Τα μικροδάνεια, η επιτάχυνση των διαδικασιών για την ίδρυση επιχειρήσεων, η έμπρακτη στήριξη του κράτους σε όσους δημιουργούν θέσεις εργασίας, η απλοποίηση και παγιοποίηση της φορολογικής νομοθεσίας και η δραστική μείωση των φορολογικών συντελεστών είναι πρακτικές λύσεις για τα κατεπείγοντα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι πολίτες.
Φυσικά, τα μεγάλα πετράδια στο στέμμα μιας
επιτυχούς προσπάθειας ανάταξης της χώρας είναι η ανάσχεση και αναστροφή της υπογεννητικότητας και η διατήρηση και ανάπτυξη του πολιτισμού και της
πνευματικότητας. Αυτό είναι πολιτική. Τα λοιπά είναι νέφη...
Της Άννας Στεργίου οινοβουλευτική συντάκτρια – συγγραφέας( annastergiou11 @ gmail. com)
Η συζήτηση για τον προϋπολογισμό άνοιξε πολλές πληγές και κυρίως ποια χώρα θέλουμε να έχουμε την επόμενη μέρα. Οι ψύχραιμες φωνές, λίγες κι από τις δυο πλευρές, για το αυτονόητο. Σε ποια χώρα λοιπόν θέλουμε να ζήσουμε, όταν λήξει το πρόγραμμα τον Αύγουστο του 2018; Ξένοι δεν έρχονται να επενδύσουν ενώ τα μεροκάματα έχουν καταβαραθρωθεί, γιατί γνωρίζουν τον υδροκεφαλισμό του δημόσιου τομέα, που τόσο παραστατικά έγινε αφορμή για δεκάδες θεατρικές επιθεωρήσεις, αλλά παραμένει προβληματικός. Λειτουργεί ανεξέλεγκτα, πέρα από κάθε λογική, πάνω από τα κόμματα, και τους ανθρώπους που τον στελεχώνουν. Το τέρας της γραφειοκρατίας, ουδεμία σχέση έχει με την ορθολογική λειτουργία του κράτους. Στον αντίποδα, έρευνες έδειξαν ότι όποτε χάνεται μια θέση στο δημόσιο τομέα, ταυτόχρονα χάνονται άλλες 3-4 θέσεις στον ιδιωτικό τομέα.
Όμως, το μοντέλο της Διοίκησης του παρελθόντος, όπου ο κάθε Γκρούεζας έκανε κουμάντο ψαρεύοντας ψήφους πρέπει οριστικά να κλειστεί στο ντουλάπι της Ιστορίας. Νέα μοντέλα διοίκησης πρέπει να εφευρεθούν καθώς υπάρχουν πια και τα τεχνολογικά εργαλεία και η γνώση. Δυο από τις πιο πετυχημένες μεταρρυθμίσεις, που αγκαλιάστηκαν από τους πολίτες, δημιουργούσαν ασφάλεια και εμπέδωσαν το αίσθημα της δικαιοσύνης, της ισονομίας αλλά και της ορθής λειτουργίας του κράτους, αφορούσαν στα εξής:-Ανώτατο Συμβούλιο Επιλογής Προσωπικού( ΑΣΕΠ), με το νόμο Πεπονή ν. 2190 / 94-Κέντρα Εξυπηρέτησης Πολιτών
( ΚΕΠ) με το νόμο Σκανδαλίδη ν. 3013 / 2002 Επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ το 2017 προχώρησε περαιτέρω η ψηφιακή υπογραφή, η οποία γενικεύεται πλέον στο δημόσιο τομέα και έχει τη σφραγίδα του Νίκου Παππά και η δεύτερη από πλευράς της Όλγας Γεροβασίλη, η οποία αφορά στις μετακινήσεις στο δημόσιο τομέα. Μέσα στο 2017 δηλαδή έγινε ένα σημαντικό βήμα, για μετακινήσεις χωρίς μεσολαβητές, δηλαδή σ’ ελεύθερη μετάφραση, χωρίς πελατειακές σχέσεις.
Όμως, το πρόβλημα της καχυποψίας ανάμεσα σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα εξακολουθεί να υφίσταται. Υπάρχει η δυσκινησία στην απομάκρυνση υπαλλήλων που αμαυρώνουν την εικόνα του δημοσίου τομέα, γιατί πέφτουν σε πειθαρχικά παραπτώματα, που ποινικά ελέγχονται. * Δεν γίνεται δηλαδή να έχουν πάρει τόσοι « τυφλοί » επιδόματα αλλά να μην φέρει ευθύνη, όποιος τα έδωσε. * Πριν μερικά χρόνια η Άννα Διαμαντοπούλου ως υπουργός Ανάπτυξης, ξήλωσε ανθρώπους, για τους οποίους υπήρχαν καταγγελίες για την απόδοση κονδυλίων ΕΣΠΑ. Λόγω ιδιαιτεροτήτων στην απόδοση δικαιοσύνης ξαφνικά βρέθηκαν ξανά σε θέσεις στο ίδιο υπουργείο, με τον επόμενο υπουργό. Οι επαγγελματίες, που έκαναν τις καταγγελίες αδειάστηκαν σε μια νύχτα. * Περίπου 6 χρόνια μετά, έγινε δίκη ανθρώπου, που κατηγορήθηκε ότι μεσολάβησε για γρηγορόσημο στο υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης. Παρόλα αυτά ουδέποτε διώχθηκε από την υπηρεσία. Αθωώθηκε στο πρωτοβάθμιο και δευτεροβάθμιο πειθαρχικό από συναδέλφους της,, ενώ τελικά καταδικάστηκε σε ποινικό δικαστήριο. Πόση εμπιστοσύνη λοιπόν να έχει κάποιος στη δημόσια διοίκηση, όταν οι άνθρωποι σε θέσεις κλειδιά και δικαίως ή αδίκως κατηγορούνται παραμένουν στη θέση τους;
Σε πόσες δουλειές στον ιδιωτικό τομέα θα κρατούσαν, τον ίδιο εργαζόμενο, αν υπήρχε έστω η υποψία, ότι έβαλε το μέλι στο δάχτυλο; Η δικαιοσύνη όμως ειδικά για τέτοιου είδους παραπτώματα πρέπει ν΄ απονέμεται άμεσα. Ως πολίτες μάθαμε όλα αυτά τα χρόνια να λειτουργούμε στον αέρα, λόγω κωλυσιεργίας θεμιτής ή αθέμιτης του κράτους και αποφάσεων, που δεν πατούν σε καμία λογική( πχ. Κληρονομιά χρεών, χωρίς να υπάρχει αποδοχή κληρονομιάς, ανέγερση σπιτιών, ενώ δεν υπήρχαν σχέδια πόλης κ. ά.). Αν ο υπηρεσιακός παράγοντας δεν φέρει ευθύνη για όσα πράττει ή ελαφρά τη καρδία εισηγείται τότε όλα αυτά θα διαιωνίζονται. Ταυτόχρονα όμως πρέπει να προστατεύεται, όταν κάνει καλά τη δουλειά του, απέναντι σε όλους όσοι προσπαθούν να τον λοιδορήσουν. Η χρυσή τομή είναι δύσκολη αλλά μόνο έτσι μπορούν ν΄ αποκατασταθούν εύθραυστες ισορροπίες και κυρίως η καχυποψία του πολίτη απέναντι σ΄ ένα δύσκολο και γραφειοκρατικό κράτος, που έχει αποκτήσει χαρακτηριστικά αυτονομημένου φορέα εξουσίας.