Στην Ελλάδα διασώζεται πλήθος χριστιανικών ναών της βυζαντινής περιόδου( 330-1453), οι οποίοι χρονολογούνται από την παλαιοχριστιανική εποχή( 4ος-7ος αι.), όπως η Αχειροποίητος και η Μονή Λατόμου στην πόλη της Θεσσαλονίκης, την προ-βυζαντινή( μέσα 7ου αι. έως μέσα 9ου αι.), την μέση βυζαντινή( μέσα 9ου αι. έως την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους σταυροφόρους τo 1204) και την ύστερο-βυζαντινή( 1204 έως την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς το 1453). Η περίοδος που ακολούθησε, η μετά-βυζαντινή από το 1453 έως το 1830 έχει επίσης να επιδείξει ορισμένα αξιόλογα μνημεία πολιτισμού και κατ ' επέκταση χριστιανικών ναών κυρίως στην Κρήτη( πριν την Οθωμανική κατάκτηση) και στα νησιά του Ιονίου( τα οποία δεν κατακτήθηκαν ποτέ από τους Οθωμανούς).
Αξιόλογο μέρος των ναών αυτών, καταγράφηκε και παρουσιάζεται από το αρμόδιο Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού στον διαδικτυακό κόμβο " Οδυσσέας " 13 όπου εμπεριέχονται στοιχεία για τριακόσιους πενήντα( 350) χριστιανικούς χώρους λατρείας 14 οι οποίοι αποτελούν πολιτιστικά μνημεία. Επίσης έχουν ανακηρυχθεί ως Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς, και ως τέτοια προστατεύονται, σύμφωνα με την συνθήκη που υπογράφηκε μεταξύ της Ελλάδος και της UNESCO το 1981, τo Άγιο Όρος, τα Μετέωρα, τα Παλαιοχριστιανικά και Βυζαντινά Μνημεία της Θεσσαλονίκης, η Ιερά Μονή Δαφνίου, η Ιερά Μονή του Αγίου Λουκά, η Ιερά Νέα Μονή Χίου, καθώς και η Ιερά Μονή του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στην Πάτμο.
Δυστυχώς, σημαντικό μέρος των βυζαντινών χριστιανικών ναών και μοναστηριών της Αθήνας καταστράφηκε και λεηλατήθηκε, ιδιαίτερα, κατά την περίοδο της Αντιβασιλείας( 1833-1835) και εν συνεχεία της βασιλείας του Όθωνα. Έτσι, μετά τη δημοσίευση της « Διακηρύξεως περί της ανεξαρτησίας της Ελληνικής Εκκλησίας »( Β. Δ. της 23-7 / 1-8 1833) με σειρά διαταγμάτων διαλύθηκαν όσα μοναστήρια( σχεδόν 400) δεν είχαν περισσότερους από έξι μοναχούς 15 και δημεύθηκε η περιουσία τους. Με το Β. Δ. της 27-5 / 9-6-1836( ΦΕΚ Α ' 22) ορίζεται ότι η κινητή και ακίνητη περιουσία των διαλυμένων Ιερών Μονών, θα εκποιηθεί προς ανέγερση πανεπιστημίου ενώ οι ερειπωμένοι ενοριακοί ναοί( και οι ιδιωτικοί) συμπεριλαμβανομένου του οικοπέδου στο οποίο βρίσκονταν, αποδίδονται στους Δήμους, προκειμένου να εκποιηθούν μέσω πλειστηριασμού και τα χρήματα να χρησιμεύσουν για έργα ευποιίας. Η πολιτική αυτή, η οποία έως ένα βαθμό συνδυάστηκε με την μεταφορά της πρωτεύουσας του Κράτους από το Ναύπλιο στην Αθήνα( Β. Δ. της 18- 30 / 9 / 1834, Φ. Ε. Κ Α΄36) και την προσπάθεια ανοικοδόμησής της, είχε καταστρεπτικές συνέπειες για την διατήρηση των βυζαντινών ναών των Αθηνών, η πλειονότητα των οποίων κατεδαφίστηκε, προκειμένου αφενός να εκποιηθούν τα αντίστοιχα οικόπεδα και αφετέρου να εξυπηρετηθεί ο πολεοδομικός σχεδιασμός της πόλης.
Η Εκκλησία της Ελλάδος ουδέποτε αποζημιώθηκε για την καταστροφή και τη δήμευση των Ιερών Ναών, των Ιερών Μονών και των περιουσιών τους.
2. Ανέγερση και Λειτουργία λατρευτικών χώρων( Ευκτηρίων Οίκων και Ναών) λοιπών Θρησκευτικών Κοινοτήτων
Στην ημεδαπή έννομη τάξη για την αδειοδότηση των λατρευτικών χώρων( ναών και ευκτήριων οίκων), πλην των ναών των, κατ’ άρθρο 3 του Συντάγματος, κλιμάτων της Ανατολικής Ορθοδόξου του Χριστού Εκκλησίας( Εκκλησία της Ελλάδος, Εκκλησία της Κρήτης, Εκκλησιαστικές Επαρχίες Δωδεκανήσου, Άγιο Όρος), για τα οποία υφίστανται ειδικότερες διατάξεις, ισχύουν οι γενικές ρυθμίσεις του Α. Ν. 1363 / 1938( ΦΕΚ Α΄305), όπως
13 Βλ. http:// odysseus. culture. gr, 14 Βλ. http:// odysseus. culture. gr / h / 2 / gh220. jsp? era = 3 & group = 7 15 Βλ. Σπ. Τρωιάνου έ. α., παρ. 2.1.4.
11