Το χωριό φαίνεται να υπάρχει από τον 16ο αιώνα ίσως και γρηγορότερα ενώ κατά τον
17ο, 18ο, 19ο και αρχές του 20ου αιώνα γνώρισε μεγάλη άνθιση και κατά καιρούς
ήταν κεφαλοχώρι της περιοχής. Οικονομικά αυτόνομο χωριό, έφτασε να έχει μέχρι
40.000 αιγοπρόβατα, πολλοί κάτοικοι ασχολούνταν ανέκαθεν και με το επάγγελμα του
αγωγιάτη μεταφέροντας διάφορα προϊόντα από Αυλώνα της Βορείου Ηπείρου, προς
Νιγρίτα Σερρών και ακόμη πιο μακριά.
Οι κάτοικοι βλάχοι ημινομάδες έμεναν μόνο τους θερινούς μήνες εδώ ενώ τον
υπόλοιπο χρόνο κατευθύνονταν σε διάφορες περιοχές ( πρώτα της Ηπείρου και
αργότερα της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας ) για να παραχειμάσουν. Μεγάλες και
σκληρές για την Αετομηλίτσα ήταν οι δοκιμασίες που πέρασε κατά τον Ελληνοιταλικό
αλλά κυρίως κατά τον εμφύλιο πόλεμο.
Την εποχή αυτή στο Γράμμο που ήταν τα αρχηγεία και η κυβέρνηση του βουνού υπό
τον Μάρκο Βαφειάδη (Δημοκρατικός Στρατός), έγιναν οι πιο σφοδρές μάχες που είχαν
σαν αποτέλεσμα την καταστροφή της Αετομηλίτσας. Οι μισοί σχεδόν κάτοικοι
διασκορπίστηκαν στην Αλβανία και από κει στις άλλες ανατολικές χώρες ενώ πολλοί
απ’ τους υπόλοιπους έμειναν μόνιμα μακριά από το χωριό. Ευτυχώς που πολλοί
κτηνοτρόφοι δεν εγκατέλειψαν τότε την Αετομηλίτσα και αποτέλεσαν μετέπειτα τον
πυρήνα για να αναγεννηθεί και πάλι. Χρειάστηκαν όμως να περάσουν πενήντα σχεδόν
χρόνια για να ξαναζωντανέψει η Αεοτμηλίτσα. Στην ανατροπή του αρνητικού κλίματος
συνέβαλαν οι Σύλλογοι Λάρισας και Θεσσαλονίκης, η εφημερίδα «Α», ο Πολιτιστικός
Σύλλογος αλλά κυρίως η μεγάλη αγάπη των Αετομηλιτσιωτών προς το χωριό, που
έμεινε ριζωμένη μέσα στις καρδιές τους.
18