170
Ωστόσο, οι χορδές μπορεί να έχουν σχηματιστεί με πολύ χαμηλή ενέργεια για
να εκπέμπουν οποιαδήποτε σήματα "ανιχνεύσιμα στο εγγύς μέλλον", ή,
υπάρχει το ενδεχόμενο οι αρχαίες κοσμικές χορδές να ακτινοβολούσαν την
ενέργεια τους αποβάλλοντας την στο διάστημα, και έτσι να εξασθένισαν πολύ
γρήγορα μετά τη Μεγάλη Έκρηξη αφήνοντας μια μόνιμη εντύπωση,
αναφέρει ο Cathal O'Connell στον ιστότοπο Cosmos.
"Το γεγονός ότι οι χορδές προκύπτουν διαρκώς με κάνουν να είμαι
βέβαιος ότι υπάρχουν", δηλώνει ο Thibault Damour, θεωρητικός φυσικός
στο Ινστιτούτο Προηγμένων Επιστημονικών Μελετών κοντά στο Παρίσι, ο
οποίος επικεντρώνεται κυρίως στη φυσική των μελανών οπών και της
κοσμολογίας της θεωρίας των χορδών.
Ωστόσο, γράφει O'Connell, ως "χρονοκάψουλες" του πρώιμου σύμπαντος,
αυτά τα εξαιρετικά λεπτά, διαγαλαξιακά νημάτια θα πρέπει να διατηρούν
φανταστικές ενέργειες - περισσότερο από ένα δισεκατομμύριο φορές
μεγαλύτερες από εκείνες που απελευθερώνονται από τη διάλυση σωματιδίων
στο Μεγάλο Επιταχυντή Αδρονίων (Large Hadron Collider ή LHC), δηλώνει
ο Ken Olum, φυσικός στο πανεπιστήμιο Tufts. "Δεν μπορείτε να
δημιουργήσετε ένα επιταχυντή για να δοκιμάσετε τη φυσική σε αυτή την
κλίμακα".
Η έρευνα του Olum είναι η μελέτη των κοσμικών χορδών, ιδιαίτερα των
παρατηρούμενων επιπτώσεων, όπως τα βαρυτικά κύματα, τα οποία θα μας
επιτρέψουν να ανιχνεύσουμε το δίκτυο κοσμικών χορδών, αν φυσικά
υπάρχει. Οι κοσμικές χορδές είναι μία από τις πιθανές πηγές ενός
στοχαστικού υποβάθρου βαρυτικών κυμάτων, τα οποία μπορούν να
ανιχνευθούν από συστοιχίες χρονισμού pulsar (pulsar timing arrays) ή
παρατηρητήρια όπως το LIGO. Με τους συνεργάτες του έχει αναπτύξει μια
προσομοίωση κοσμικών χορδών μεγάλης κλίμακας.
Για ορισμένους φυσικούς, όπως ο Peter Woit του Πανεπιστημίου της
Κολούμπια, μια θεωρία που δεν μπορεί να δοκιμαστεί δεν είναι απαραίτητα
και λανθασμένη, παρατηρώντας κοσμικές χορδές στην ίδια κατηγορία με τη"
θεωρία χορδών "στο άλλο άκρο της κλίμακας μεγέθους. Η θεωρία των
χορδών επικαλείται τις δονητικές χορδές, οι οποίες είναι μικρότερες από
οποιοδήποτε υποατομικό σωματίδιο ως τα δομικά στοιχεία του σύμπαντος.
Για τον Matthew Bailes, ένα αστροφυσικό στο Πανεπιστήμιο Τεχνολογίας
του Swinburne στη Μελβούρνη, οι κοσμικές χορδές είναι μια "μαθηματική
περιέργεια" ή χειρότερα, "μια εξωτική φαντασίωση". Οι κοσμικές χορδές
βρίσκονται στο "ράφι" μαζί με άλλες κομψές ιδέες που θα μπορούσαν να
ολοκληρώσουν την κατανόησή μας για το σύμπαν, που όμως στερούνται
εμπειρικής υποστήριξης. "Αυτή είναι η ομορφιά και ο κίνδυνος της
φυσικής", δηλώνει ο Damour. "Μερικές φορές υπάρχουν πράγματα που
δεν θα μπορέσουμε να δούμε ποτέ".
https://www.facebook.com/Aratosastronomy/