146
βρήκε έναν εναλλακτικό τρόπο για τη μελέτη αυτή, εστιάζοντας
στο Κάλιο και το Νάτριο σε σεληνιακά δείγματα. Αν και η Γη και η Σελήνη
είναι δομημένες από το ίδιο υλικό, τα στοιχεία αυτά υπάρχουν σε μικρότερες
ποσότητες στη Σελήνη σε σύγκριση με τη Γη. Αλλά το Νάτριο και το Κάλιο
εξακολουθούν να υπάρχουν σε σεληνιακά δείγματα, σε αρκετά μεγάλες
ποσότητες κάνοντας ευκολότερο τον εντοπισμό και την μελέτη τους.
Το Νάτριο και το Κάλιο είναι πτητικά (volatiles), πράγμα που σημαίνει ότι
είναι εύκολα να παρασυρθούν από την επιφάνεια τη σεληνιακής επιφάνειας
με τη παρουσία αρκετής ηλιακής δραστηριότητας ή άλλων βίαιων γεγονότων.
Έτσι, η ποσότητα αυτών των υλικών που απομένουν στην επιφάνεια του
φυσικού μας δορυφόρου θα πρέπει να κρατάνε το κλειδί για το πόσο ενεργός
ήταν κάποτε ο Ήλιος μας - και συνεπώς πόσο γρήγορα περιστρέφονταν. Η
ομάδα του Saxsena μελέτησε τις ποσότητες των στοιχείων αυτών σε
σεληνιακά δείγματα, και έπειτα χρησιμοποίησε μοντέλα υπολογιστών για να
πάει πίσω στο χρόνο σε τρεις πλασματικούς Ήλιους: έναν γρήγορο, ενα
μεσαίο και ενα αργά περιστρεφόμενο Ήλιο. Όσο ταχύτερη είναι η
περιστροφή του πρώιμου Ήλιου, τόσο περισσότερες στεμματικές εκτινάξεις
μάζας (CME) και ηλιακές εκλάμψεις θα εκπέμπει, απογυμνώνοντας
περισσότερα πτητικά υλικά από τους βράχους και το έδαφος της Σελήνης.
Διαπίστωσαν ότι αν ο Ήλιος περιστρεφόταν γρήγορα (fast rotator), με όλη
την ηλιακή δραστηριότητα που συνεπάγεται, δεν θα έπρεπε να είχε απομείνει
καθόλου Κάλιο στα σεληνιακά δείγματα. Το γεγονός ότι μπορούν ακόμα να
μελετήσουν τα υλικά αυτά σημαίνει ότι ο Ήλιος μας ήταν πιθανώς ένας
ήσυχος, νεαρός, περιστρεφόμενος πιο αργά από το μέσο αστέρι.
Αυτό όμως αφήνει ακόμα ένα ευρύ φάσμα για αναζήτηση. Δεν μπορούν να
εντοπίσουν ακριβώς πόσο αργά περιστρέφεται ο Ήλιος, επειδή δεν είναι
ξεκάθαρο κατά πόσο και πότε άρχισαν να εξαντλούνται τα πτητικά υλικά από
τους σεληνιακούς βράχους. Διαφορετικές θεωρίες σχηματισμού
διαφωνούν- ήταν το αντικείμενο που χτύπησε τη Γη μεγάλο και κινούμενο
γρήγορα, ή μικρότερο και είχε πιο αργή κίνηση;. Και στην πραγματικότητα, η
απογύμνωση (των πτητικών υλικών) από τον ηλιακό άνεμο (ή διαστημικό
καιρό) μπορεί να κάνει κάποιες από αυτές τις θεωρίες ακόμη λιγότερο
βέβαιες, επειδή συχνά χρησιμοποιούν τα επίπεδα Καλίου και Νατρίου που
απέμειναν σήμερα στη Σελήνη για να στηρίξουν τα επιχειρήματά
τους. "Τώρα λέτε ότι το 10-20 τοις εκατό του Καλίου μπορεί να έχει χαθεί
μετά τον σχηματισμό", λέει ο Saxsena. Κάτι τέτοιο αφήνει περισσότερο
περιθώριο για διαφωνίες.
Ανεξάρτητα από αυτό, ο Ήλιος περιστρεφόταν γρηγορότερα στο παρελθόν
από ότι σήμερα - περίπου εννέα έως δέκα ημέρες ανά περιστροφή, αντί του
σημερινού μέσου όρου των 27 ημερών - κατά τη διάρκεια των πρώτων
μερικών εκατοντάδων εκατομμυρίων ετών του Ηλιακού μας συστήματος.
Αυτό σημαίνει ότι η νεαρή Σελήνη και οι πλανήτες υποβλήθηκαν σε
περισσότερες στεμματικές εκτινάξεις μάζας (CMEs) και γεγονότα
σωματιδίων από αυτά που μπορούν να αντέξουν σήμερα. Αυτή είναι πιθανόν
https://www.facebook.com/Aratosastronomy/