Επιμορφωτικό υλικό για την επιμόρφωση των εκπαιδευτικών – Τεύχος 3 (Κλάδος ΠΕ02) γ’ έκδοση
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το ζήτημα, εν τέλει, δεν είναι μόνο ποια τεχνολογία θα χρησιμοποιηθεί –αν θα είναι το έντυπο, ο υπολογιστής, ο προτζέκτορας ή ο
διαδραστικός πίνακας κτλ.– αλλά για ποιο λόγο θα χρησιμοποιηθεί (= το «τι» της διδασκαλίας), πώς θα χρησιμοποιηθεί και πότε θα χρησιμοποιηθεί. Το σχολείο, όπως
λειτουργεί μέχρι σήμερα ως προς το «τι», το «πώς» και το «πότε», είναι αποτέλεσμα
μακροχρόνιων προσαρμογών σε μια κοινωνία όπου η αφομοίωση συγκεκριμένης ύλης
και η απόκτηση συγκεκριμένων γνώσεων, η διδασκαλία στο πρότυπο του σχήματος
«Ερώτηση-Απάντηση-Αξιολόγηση» και ο περιορισμός της διδασκαλίας σε συγκεκριμένο χώρο και χρόνο εξυπηρετούσαν κατά βάθος το είδος των πολιτών που οι δυτικές
κοινωνίες είχαν ανάγκη μέχρι και δύο-τρεις δεκαετίες μετά από το Β´ Παγκόσμιο πόλεμο (βλ. Κουτσογιάννης 2006, 2010α).
Αν αντιμετωπίσουμε από μια τέτοια οπτική τα πράγματα, τότε μπορούμε να
κατανοήσουμε καλύτερα την κρίση του σημερινού σχολείου, η οποία οφείλεται στην
αναντιστοιχία ανάμεσα στο είδος των πολιτών που η σημερινή κοινωνία απαιτεί και
το είδος των πολιτών που το ίδιο δημιουργεί. Αν, όπως φαίνεται, όλοι συμφωνούμε
ότι βασικά χαρακτηριστικά που πρέπει να καλλιεργεί το σημερινό σχολείο είναι η
ικανότητα στη συνεχή μάθηση, η ικανότητα στη συλλογική εργασία, η ανάπτυξη της
πρωτοβουλίας, η ανθρωπιστική παιδεία, ο κλασικός, ο νέος γραμματισμός αλλά και ο
κριτικός γραμματισμός και η αισθητική καλλιέργεια, τότε έχουμε εν πολλοίς έτοιμο
το πλαίσιο και τη λογική βάσει των οποίων θα αξιοποιηθούν οι ΤΠΕ στο σχολείο,
όπως και κάθε τεχνολογία παλιότερη (πίνακας, έντυπο, χαρτί, μολ