Επιμορφωτικό υλικό για την επιμόρφωση των εκπαιδευτικών – Τεύχος 3 (Κλάδος ΠΕ02) γ’ έκδοση
ζει να περιορίζεται στην προσφορά έτοιμης γνώσης, την απομνημόνευση, την απουσία νοήματος, την καλλιέργεια μηχανιστικών δεξιοτήτων και την εκτέλεση τυποποιημένων δραστηριοτήτων, που βέβαια δεν προωθούν την κριτική σκέψη. Αποδεικνύεται, λοιπόν, ότι δεν αρκεί για την ανάπτυξη της κριτικής σκέψης η χρήση όρων, λ.χ.
αναγνώριση, ταξινόμηση, συσχέτιση, ανάλυση, εφαρμογή, αξιολόγηση κτλ., χωρίς
την ύπαρξη συγκεκριμένων διανοητικών κριτηρίων, τη στιγμή μάλιστα που πολύ
συχνά παρατηρείται σύγχυση ανάμεσα στην απλή ανάκληση πληροφοριών και τη διαδικασία με την οποία συγκροτείται η γνώση ή ανάμεσα στην αιτιολογημένη αξιολογική κρίση και την απλή υποκειμενική γνώμη (Paul & Elder 2000).
Αν και ο ορισμός της κριτικής σκέψης δεν είναι εύκολη υπόθεση, μια και έως
τώρα έχουν προταθεί διάφοροι ορισμοί,63 υπάρχει καταρχάς σχεδόν ομοφωνία ως
προς το τι δεν έχει σχέση με την κριτική σκέψη. Για παράδειγμα, άσχετες μ’ αυτήν
θεωρούνται η αρνητική σκέψη (π.χ. η κακοπροαίρετη αναζήτηση λαθών), η πίστη, ο
αποκλεισμός της έκφρασης συναισθημάτων, η ρητορική π