Επιμορφωτικό υλικό για την επιμόρφωση των εκπαιδευτικών – Τεύχος 3 (Κλάδος ΠΕ02) γ’ έκδοση
μέσα από τα κοινά ή γνωστά στοιχεία, την κατανόηση των ομοιοτήτων και των
διαφορών και των δύο μορφών της ελληνικής γλώσσας, την επισήμανση της εξέλιξης και της συνέχειας, τη συνειδητοποίηση του συνθετικού χαρακτήρα της ΑΕ
και του αναλυτικού χαρακτήρα της ΝΕ. Η προσέγγιση αυτή μπορεί να αποτρέψει
ιδεολογικές παρεξηγήσεις σχετικά με την υπεροχή της ΑΕ έναντι της ΝΕ, αλλά
και εκπαιδευτικές διαστρεβλώσεις, λ.χ. ότι η εκμάθηση της ΑΕ μπορεί να αντικαταστήσει τη διδασκαλία της ΝΕ.
3.1.2 Τα ΑΕ ως μάθημα λογοτεχνίας
Η λογοτεχνική παραγωγή της αρχαιότητας αντιπροσωπεύεται από τα ομηρικά έπη σε μετάφραση (Οδύσσεια: Α΄ Γυμνασίου, Ιλιάδα: Β΄ Γυμνασίου), τη δραματική ποίηση σε μετάφραση (Ευριπίδη Ελένη, Αριστοφάνη Όρνιθες, Ανθολόγιο Φιλοσοφικών Κειμένων: Γ΄
Γυμνασίου) και από το πρωτότυπο (Σοφοκλή Αντιγόνη: Β΄ Λυκείου), καθώς και από ένα ανθολόγιο αρχαϊκής λυρικής ποίησης από το πρωτότυπο (Β΄ Λυκείου). Παράλληλα διδάσκονται
αποσπάσματα από την ΑΕ ιστοριογραφία από μετάφραση (Α΄ Γυμνασίου) και από το πρωτότυπο (Α΄ Λυκείου, Γ΄ Λυκείου), ρητορική από το πρωτότυπο (Β΄ Λυκείου), φιλοσοφία από το
πρωτότυπο (Γ΄ Λυκείου), καθώς και ένα ανθολόγιο μεταφρασμένων κειμένων με θέματα
αντλημένα από την ιδιωτική και δημόσια ζωή των αρχαίων (Β΄ Γυμνασίου).
Στόχος της διδασκαλίας είναι η ερμηνευτική προσέγγιση αντιπροσωπευτικών
έργων της ΑΕ γραμματείας, η εκτίμηση της λογοτεχνικής τους αξίας, η καλλιέργεια
της φαντασίας και της γλώσσας, η ενδυνάμωση της επικοινωνιακής ικανότητας, της
συναισθηματικής συμμετοχής και των αναγνωστικών δεξιοτήτων των μαθητών, η
αισθητική απόλαυση.
Σύμφωνα με την κειμενοκεντρική μέθοδο διδασκαλίας, έμφαση δίνεται στο ίδιο το
κείμενο, στο σύνολο του, στη βαθύτερη κατανόησή του από διδάσκοντες και διδασκομένους σε όλα τα επίπεδα (λεξιλογικό, σημασιολογικό, συντακτικό, υφολογικό, ιδεολογικό). «Η ερμηνευτική διαδικασία στηρίζεται στην αντίληψη ότι το
κείμενο αποτελεί οργανικό σύνολο, του οποίου τα μέρη σχετίζονται στενά μεταξύ
τους και επομένως φωτίζονται και ερμηνεύονται αμοιβαία. Έτσι, ξεκινάει από μια
συνολική θεώρηση του κειμένου, επισημαίνει τα θεματικά κέντρα και τη δομή
του, προχωρεί αναλυτικά στη διερεύνηση του περιεχομένου (δομή, πλοκή, ύφος,
χαρακτήρες, αφηγηματικοί τρόποι κ.ο.κ