Επιμορφωτικό υλικό για την επιμόρφωση των εκπαιδευτικών – Τεύχος 3 (Κλάδος ΠΕ02) γ’ έκδοση
αποσπάσματα «άγνωστων» στους μαθητές κειμένων, τα οποία επιλέγει ο καθηγητής, συγκροτώντας σταδιακά μια «θεματογραφία».
Στόχος είναι οι μαθητές να κατακτήσουν τη δομή και λειτουργία του ΑΕ λόγου, ώστε να είναι σε θέση να κατανοούν γλωσσικά ΑΕ έργα από το πρωτότυπο, να
συνειδητοποιούν την εξέλιξη της ελληνικής γλώσσας από την αρχαία στη νέα μορφή
της και να βελτιώσουν τη γλωσσική τους κατάρτιση.
Σε μεγάλο βαθμό χρησιμοποιείται η «γλωσσοκεντρική» ή «γραμματικοσυντακτική» μέθοδος διδασκαλίας, όπου τα μικρής έκτασης αποσπάσματα του ΑΕ
λόγου χρησιμοποιούνται ως αφορμή για τη διεξοδική εξέταση της γραμματικής,
του συντακτικού και του λεξιλογίου. Στο Λύκειο η εξαντλητική γλωσσική επεξεργασία του κειμένου συχνά αποσκοπεί στη μετάφρασή του.
Η «δομολειτουργική» προσέγγιση εστιάζει στην εκμάθηση βασικών μόνο παραμέτρων της γραμματικής και του συντακτικού, οι οποίες είναι απαραίτητες για να
γίνει κατανοητή η παρουσία ενός οργανωμένου δικτύου σχέσεων στον λόγο και
να διερευνηθεί η λειτουργία των γλωσσικών στοιχείων για την κατασκευή του
κειμένου. Οι μορφολογικές και συντακτικές δομές αποκτούν νόημα στο πλαίσιο
της φράσης και γίνονται κλειδιά για την ανάγνωση του κειμένου.
Σύμφωνα με την «επικοινωνιακή»-«κειμενογλωσσολογική» προσέγγιση, όλα τα
κείμενα συνιστούν γλωσσικές μονάδες, οι οποίες νοηματοδοτούνται κατά τη
χρήση τους σε συγκεκριμένες περιστάσεις. Οι γλωσσικές αυτές νοηματικές μονάδες βρίσκονται σε αντιστοιχία με το ά :