Αντώνιος Καλέντζης
Στις μέρες μας , εν έτη 2015, στην παγκόσμια πραγματικότητα , το κυριότερο συναίσθημα
που επικρατεί, είναι το άγχος . Σίγουρα το άγχος το βιώνουμε όλοι , αφού επιλέγουμε να
βάζουμε στόχους και επιθυμούμε να είμαστε μέλη της σύγχρονης κοινωνίας, όμως άγχος
βιώνει και ένα παιδί ή ένα μωρό.
Δεν έχει σημασία τι είναι αυτό που σε κάνει να αγχωθείς, μπορεί ένα παιδί να αγχωθεί
και να στεναχωρηθεί που δεν είδε την αγαπημένου εκπομπή στην τηλεόραση ή επειδή του
έπεσε το γλυκό του στο πάτωμα. Ένας μεγαλύτερος θα γελάσει και θα πει «Δεν γίνεται να
αγχωθεί το παιδί γι’ αυτό το χαζό πράγμα, εδώ παλεύουμε καθημερινά για επιβίωση, για
την τροφή, για το αύριο…»
Ο κάθε άνθρωπος βιώνει το άγχος , όπως και άλλα συναισθήματα, με την ίδια ένταση, σε
όλες τις ηλικίες. Το μόνο που αλλάζει είναι ο λόγος που αγχώθηκαν. Αλήθεια, ποιος μπορεί
να κρίνει τι θεωρεί άλλος σημαντικό και άξιο να αγχωθεί; Ποιος έχει το δικαίωμα να
στερήσει σε κάποιον να είναι μοναδικός σε αυτόν τον κόσμο ;
Αν όταν ο άνθρωπος των σπηλαίων φοβόταν να ανάψει τη πρώτη φωτιά επειδή το λέγαν οι
υπόλοιποι, θα είχαμε τώρα φωτιά ; Αν ο άλλος φοβόταν να πετάξει… ο άλλος φοβόταν να
ταξιδέψει στην επίπεδη Γη… Σίγουρα θα ζούσαμε σε άλλη πραγματικότητα, καλύτερη, ή
χειρότερη δεν μπορούμε να κρίνουμε.
Έχου