29
στεί ο πληθυσμός και να χειραγωγηθούν με ευκολία οι νεώτερες γενιές. Στο εξής έχουμε κατακόρυφη αύξηση διαζυγίων, εκτρώσεων, ψυχασθενειών, εγκαταλειμμένων
παιδιών, υπογεννητικότητας στις χώρες της Δύσης…
Όπως ακριβώς σε άλλα πολλά θέματα, έτσι και στη θεσμοποίηση της ιερωσύνης γυναικών η “πρόοδος” που την
υπαγορεύει είναι ψευδώνυμη, γιατί διεκδικεί ένα ρόλο
ασυμβίβαστο με τη γυναικεία φύση και αποστολή.
Οι φεμινιστικές διεκδικήσεις σε τέτοια ζητήματα είναι
ανούσιες, μεροληπτικές και επικίνδυνες, γιατί στερούνται
πνευματικού ορίζοντα και ανάγουν το επιμέρους στο
όλον. Όπως ακριβώς ένας άνδρας δεν μπορεί να
θεωρηθεί κατώτερος από μια γυναίκα επειδή δεν
δύναται να κυοφορήσει και να βιώσει τις
ψυχοσωματικές λειτουργίες της μητρότητας, έτσι και
μία γυναίκα κατά τους πνευματικούς νόμους δεν μπορεί
να θεωρηθεί κατώτερη, επειδή δεν δύναται να
ιερουργήσει. Σε κάθε μια από αυτές τις περιπτώσεις, η
παράβαση του βιολογικού ή του μυστηριακού νόμου είναι
παράλογη και αν επιχειρηθεί, θα έχει δεινά αποτελέσματα.
Ήδη βλέπουμε τα σχίσματα, τις συγκρούσεις και τη
σύγχυση που δημιουργήθηκε στις προτεσταντικές “εκκλησίες” και μάλιστα στην Αγγλικανική, με το αγεφύρωτο
χάσμα μεταξύ “συντηρητικών” και “προοδευτικών”, λόγω
της θεσμοποίησης γυναικείας ιερωσύνης. Παρόμοιες καταστάσεις τείνουν να δημιουργηθούν με αφορμή το
“άβατο” του Αγίου Όρους για τις γυναίκες, ένα θεσμό
που γίνεται ακατανόητος μέσα στον θρησκευτικό αποχρωματισμό της σύγχρονης εποχής.
ΑΒΑΤΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΤΡΕΣ
Καταρχήν, το μοναστηριακό άβατο δεν υφίσταται
μόνο στο Άγιο Όρος, αλλά και σε γυναικείες μονές,
όπου δεν επιτρέπεται η είσοδος των ανδρών. Σε
καμιά περίπτωση δεν έχει κίνητρο την απέχθεια προς
το έτερο φύλο, αλλά εντάσσεται στα πλαίσια της προσπάθειας που κάνει ο μοναχός να προσεγγίσει την
αγιότητα, την ένωσή του με τον Θεό. Παραδοσιακά για
τον ορθόδοξο μοναχό το κελλί του είναι ένα άβατο,
όπου αναπτύσσεται η προσωπική του σχέση με τον
Θεό.
Στα ορθόδοξα μοναστήρια, ο αποκλεισμός της παρουσίας ανδρών ή γυναικών είναι μια μαρτυρία χαρισματικής υπέρβασης της φυσικής διάκρισης των
φύλων. Αυτό σημαίνει ότι ο μοναχός (ή η μοναχή)
αγωνίζεται με σκοπό να ομοιάσει στους αγγέλους,
κάτι που περιλαμβάνει και την κατάργηση της
βιολογικής διάκρισης των ανθρώπων σε φύλα. Αυτή
η κατάσταση της «αγγελικής πολιτείας» θα γίνει, σύμφωνα με την πίστη μας, πραγματικότητα στην αιώνια
ζωή, στην καινή κτίση της Βασιλείας του Θεού.
Με το άβατο οι μοναχοί δίνουν και ένα μήνυμα
απαξίωσης του πανσεξουαλισμού, σε μια εποχή
βομβαρδισμού σεξουαλικής πρόκλησης και
τυραννίας. Είναι ένα αντίδοτο στην ηθική κατάρρ