ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3 | ΜΟΡΦΈΣ ΒΊΑΣ ΚΑΤΆ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΏΝ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΈΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΏΠΙΣΉ ΤΟΥΣ
τα θύματα υφίσταντο κακομεταχείριση από τους άνδρες συντρόφους τους πάνω από δέκα χρόνια σε ποσοστό 56 %.
Ανησυχητικό είναι εξάλλου το γεγονός ότι στερεότυπα και συμπεριφορές που θεωρούσαμε ότι ανήκουν στο παρελθόν, βλέπουμε να αναπαράγονται και σε ζευγάρια που ανήκουν σε νεότερες γενιές, 25-30 χρόνων, όπως δείχνουν και δύο συγκλονιστικές συζυγοκτονίες το 2009 στη χώρα μας( περιπτώσεις Σαντορίνης και Φιλοθέης). Η ηλικία των δραστών μας υπενθυμίζει παλιότερη ιατρική έρευνα που έγινε στην Ελλάδα και είχε δείξει ότι οι περισσότερες περιπτώσεις κακοποίησης αφορούσαν γυναίκες ηλικίας 26 έως 35 ετών, με κακώσεις στο κεφάλι και δράστες τους συζύγους( Δρίτσας, 1992, παρατίθεται στο: Στρατηγάκη, 2006: 159).
Στα στοιχεία που περιλαμβάνονται στον Πίνακα του « Εθνικού Προγράμματος για την Ουσιαστική Ισότητα των Φύλων 2010-2013 »( ΓΓΙΦ, 2010: 48) παρατίθενται τα ακόλουθα:
Θάνατοι γυναικών θυμάτων οικογενειακής βίας( ανθρωποκτονίες) Έτος
Γυναίκες Θύματα 2007 10 2008 17 2009 13
Ούτε όμως και τα στοιχεία από άλλες ευρωπαϊκές χώρες επιτρέπουν εφησυχασμό. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μία στις πέντε γυναίκες υπήρξε θύμα ξυλοδαρμού τουλάχιστον μία φορά στη ζωή της από τον νυν ή τον πρώην άνδρα σύντροφό της. Επίσης μία στις δύο γυναίκες που δολοφονούνται κάθε χρόνο είναι θύμα του άνδρα συντρόφου της. Στην Ισπανία μόνο το 2006 δολοφονήθηκαν 76 γυναίκες( στοιχεία από την Ευρωπαϊκή καμπάνια « Σπάστε τη Σιωπή » του ΚΕΘΙ το 2000 και Ανακοίνωση του Ευρωπαϊκού Λόμπι Γυναικών, 2006).
Παρά τη δυσμενή εικόνα που εκτέθηκε παραπάνω, η αντιμετώπιση του εγκλήματος της ενδοοικογενειακής βίας προσκρούει σε μία σειρά από παράγοντες. Η ύπαρξη οικονομικών και συναισθηματικών εξαρτήσεων στο πλαίσιο της οικογένειας, εγκλωβίζει τις γυναίκες στην αποδοχή και τελικά στη διαιώνιση της κατάστασης. Όπως και στον βιασμό, οι λίγες γυναίκες που φθάνουν ως την καταγγελία συναντούν αδιαφορία( τουλάχιστον) από τα εμπλεκόμενα στελέχη της διοίκησης( κίνδυνος διάλυσης του γάμου και της οικογένειας, εγκατάλειψη των παιδιών κ. λπ.).
Το ισχυρό νομοθετικό πλαίσιο και η χρηματοδότηση πολιτικών στήριξης των θυμάτων αποτελούν επομένως απαραίτητες προϋποθέσεις για την ουσιαστική αντιμετώπιση του προβλήματος. Σε ό, τι αφορά τη χρηστικότητα και τη λειτουργικότητα του σχετικά πρόσφατου Νόμου για την ενδοοικογενειακή βία 3500 / 2006 θα θέλαμε να υπογραμμίσουμε τα εξής:
Ο συγκεκριμένος Νόμος ψηφίστηκε πανηγυρικά, καθιερώνοντας την άσκηση βίας στο ενδοοικογενειακό πλαίσιο ως ειδικό και αυτοτελές αδίκημα και προβλέποντας αυστηρότερα όρια ποινών και ειδικές διαδικασίες. Ορθά η Εισηγητική Έκθεση του Νόμου επισημαίνει ότι « το φαινόμενο της ενδοοικογενειακής βίας εκδηλώνεται πρωτίστως εις βάρος των γυναικών, παραβιάζοντας ευθέως την αναγνωρισμένη από το Σύνταγμα αρχή της ισότητας των δύο φύλων ». Υπάρχει μάλιστα στο άρθρο 11 του Νόμου πρόβλεψη για δημιουργία « Ειδικών συμβουλευτικών θεραπευτικών Κέντρων » σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Ο θεσμός αυτός θα μπορούσε να συμβάλει στην έμπρακτη αναγνώριση του σφάλματος από τον δράστη και στην
53