Αρχαία Ελληνικά Β΄ Λυκείου : « Το άγνωστο κείμενο »
Οι απρόσωπες εκφράσεις : ἀνάγκη ἐστί ( είναι ανάγκη ), ἀδύνατόν ἐστιν ( είναι αδύνατο ), χρεών ἐστι ( είναι αναγκαίο , επιβεβλημένο ), εὖ ἔχει ( καλώς έχει ), δυνατόν ἐστιν ( είναι δυνατό ), εἰκός ἐστιν ( είναι φυσικό , επόμενο ), οἷον τ ' ἐστιν ( είναι δυνατό ), καιρός ἐστι ( είναι ευκαιρία ), ἄξιόν ἐστι ( αξίζει ), ὥρα ἐστίν ( είναι κατάλληλος χρόνος ), ῥᾴδιόν ἐστι ( είναι εύκολο ).
✓ Ῥάδιόν ἐστι τοῦτο μαθεῖν . || Είναι εύκολο να μάθει κανείς αυτό . ✓ Κίνδυνός ἐστι πολλούς ἀπόλλυσθαι . || Υπάρχει κίνδυνος να χαθούν πολλοί .
✓ Ἔστιν , ὦ βουλή , σῶσαί με δικαίως . || Είναι δυνατό , βουλευτές , να με σώσετε δίκαια .
Παρατηρήσεις για το τελικό απαρέμφατο
1 . Το λέγω μπορεί να συντάσσεται και με τελικό απαρέμφατο , οπότε σημαίνει : διατάζω , παραγέλλω , προτείνω .
✓ Ἔλεγον αὐτοῖς μή ἀδικεῖν τά ἔξω || Τους έδιναν διαταγές να μη βλάπτουν αυτούς που ήταν έξω από την πόλη .
2 . Το μέλλω κυρίως ( πρόκειται να ) και το διανοοῦμαι σπάνια ( σκέφτομαι ) συντάσσονται με τελικό απαρέμφατο σε χρόνο μέλλοντα , παρά το γενικό κανόνα πως το τελικό απαρέμφατο δε τίθεται σε χρόνο μέλλοντα .
✓ Και καθίσας τον στρατόν ἔμελλε δῃώσειν την γῆν || Και αφού εγκατέστησε τον στρατό , σκόπευε να λεηλατήσει τη χώρα .
3 . Η άρνηση μή που συνοδεύει τα απαρέμφατα που εξαρτώνται από ρήματα αρνητικά , όπως : ἀμφιβάλλω , ἀμφισβητῶ , ἀπαγορεύω , ἀρνοῦμαι , ἀπιστῶ ( δεν πιστεύω ), ἀπείργω ( εμποδίζω ) και όσα έχουν παρόμοια σημασία μ ’ αυτά δε μεταφράζεται , γιατί είναι πλεονασμός . Από τα παραπάνω ρήματα άλλα συντάσσονται με τελικό και άλλα με ειδικό απαρέμφατο .
✓ Οἱ ἄλλοι ἠρνοῦντο μή αὐτόχειρες γεγενῆσθαι || Οι άλλοι αρνούνταν ότι είχαν γίνει φονιάδες .
✓ Ὁ φόβος τόν νοῦν άπείργει μή λέγειν ἅ βούλεται || Ο φόβος εμποδίζει τον νου να λέει αυτά που θέλει .
181