Aφιέρωμα Γέλιο-Χιούμορ-Σάτιρα
Χαρά αγνοείται
Σ
’ αυτήν την πόλη υπάρχει κανείς ευτυχισμένος άνθρωπος; Είναι κανείς γελαστός όταν ξυπνάει το πρωί και να πηγαίνει στην εργασία του, στο σχολείο του ή στο πανεπιστήμιο; Υπάρχουν πραγματικά χαρούμενοι άνθρωποι ανάμεσα στο πλήθος των ανθρώπων που διαβαίνουν τους δρόμους; Νομίζω, ότι η χαρά τείνει να γίνει είδος προς εξαφάνιση τα τελευταία χρόνια. Δεν βλέπεις γελαστά πρόσωπα, γελαστά μάτια, μόνο ανθρώπους βιαστικούς που τρέχουν να προλάβουν τις υποχρεώσεις τους Σκέφτομαι, τι δεν πάει καλά;
Αρκετοί άνθρωποι μπορούν να βιοπορίζονται με μεγαλύτερη άνεση από ότι στο παρελθόν και να εξασφαλίζουν τα βασικά αγαθά, ενώ η τεχνολογία έχει αντικαταστήσει σε μεγάλο βαθμό τις βαριές σωματικές εργασίες και η καθημερινότητα είναι σίγουρα λιγότερο κοπιαστική. Επιπρόσθετα η πολιτική και οικονομική κατάσταση της χώρας είναι σταθερή, χωρίς ακραία γεγονότα και οι άνθρωποι ζουν σε – τουλάχιστον φαινομενικά – συνθήκες ελευθερίας.
Όλα αυτά όχι μόνο δεν είναι δεδομένα για κάποιες χώρες αλλά ακόμα και σήμερα πολλοί λαοί αγωνίζονται να φτάσουν σε αυτό το επίπεδο. Τι είναι λοιπόν αυτό που μας καταθλίβει τόσο, που μας βαραίνει την ψυχή και την καθημερινότητα, εμποδίζοντάς μας να ζήσουμε χαρούμενα και αισιόδοξα;
Θα μου πει κανείς ότι όλα αυτά δεν διασφαλίζουν προσωπική ευτυχία και αυτοπραγμάτωση.
Άρα λοιπόν τι πρέπει να κάνουμε για να γίνουμε χαρούμενοι;
Πιστεύω ότι οι άνθρωποι έχουν σταματήσει να εκτιμούν και θεωρούν πολλά πράγματα αυτονόητα. Αναζητούν ψεύτικα μοντέλα ευτυχίας, ταυτίζονται με πρόσωπα που διαθέτουν μόνο υλικό πλούτο και καθόλου ψυχικό, κυνηγούν το χρήμα, τη φήμη, την ομορφιά και μένουν με μια ψυχή άδεια και κενά που δεν καλύπτονται καθόλου εύκολα. Ζουν με την αγωνία της επιτυχίας, της οικονομικής ανόδου αδιαφορώντας για τις μικρές χαρές της ζωής.
Σπαταλούν τον χρόνο τους προσπαθώντας να υπηρετήσουν τις επιταγές της μόδας και των στερεότυπων που αναπαράγονται από τα social media χάνοντας έτσι το νόημα της ζωής. Θεωρούν τα αισθήματα άχρηστα και πολλές φορές τροχοπέδη στα όνειρά τους και επιδίδονται σ‘ ένα αέναο κυνήγι επιτυχίας και ανταγωνισμού. Ως αποτέλεσμα βλέπουμε νέους να δυσκολεύονται να συνάψουν κοινωνικές σχέσεις, να ερωτευτούν, να επικοινωνήσουν πρόσωπο με πρόσωπο με άλλους ανθρώπους.
Όλα αυτά ξεκινούν από το μεγαλύτερο πρόβλημα της εποχής: Οι άνθρωποι δεν αγαπάνε και δεν εκτιμούν – πρωτίστως – τον ίδιο τους τον εαυτό. Κάποιοι εγκλωβίζονται σε ναρκισσιστικές συμπεριφορές και δεν αφήνουν τον εαυτό τους να ισορροπήσει. Πασχίζουν να γίνουν κάτι άλλο, όχι να εξελιχθούν, όχι να βελτιωθούν ουσιαστικά. Προτιμούν να κρύβονται πίσω από
Aφιέρωμα Γέλιο-Χιούμορ-Σάτιρα
07