ΑΠΟΤΥΠΩΜΑΤΑ
προσωπεία και να αφήνουν τα υπαρξιακά τους προβλήματα τους να στοιβάζονται σωρό.
Νομίζω ότι για το 2025 θα ευχόμουν σε όλους να αγαπήσουν περισσότερο τον εαυτό τους, να εκτιμήσουν τη μοναδικότητά τους, να δουλέψουν αυτά που δεν τους αρέσουν και τέλος να συνδεθούν περισσότερο με ανθρώπους αυθεντικούς, ρεαλιστές, πρωτοπόρους, μαχητές. Προσωπικότητές φάρους που φωτίζουν τα σκοτάδια της ψυχής και δείχνουν την πορεία προς την ευτυχία.
Μαρία Λυμπεροπούλου Α4
ΑΠΟΤΥΠΩΜΑΤΑ
Μπορούμε να αστειευτούμε με οτιδήποτε;
Το φετινό τεύχος του περιοδικού της σχολής μας είναι αφιερωμένο στο χιούμορ, στο γέλιο και στη σάτιρα. Μπορούμε όμως σε ενα κόσμο γεμάτο κοινωνικά προβλήματα και πόλωση, όπως είναι αυτός που ζούμε, να αστειευτούμε, να γελάσουμε και να σχολιάσουμε καλοπροαίρετα το οτιδήποτε;
Το χιούμορ εκ προοιμίου μπορεί να λειτουργήσει ως μέσο λησμόνησης των δυσκολιών που εγκυμονεί η σύγχρονη καθημερινότητα. Μάλιστα, μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά ωφέλιμο σε περιόδους καταπίεσης, κοινωνικής διχόνοιας και έντονου προβληματισμού, όπως αυτή που διανύουμε. Ως εκ τούτου, κάθε αστείο είναι απαραίτητο να πλάθεται με γνώμονα τον σκοπό αυτό: να ενώνει τους ανθρώπους, να γεφυρώνει τις διαφορετικές νοοτροπίες τους και να αμβλύνει την απόσταση των κόσμων τους, φέρνοντας πιο κοντά τις καρδιές τους. Όλα αυτά, αξιοποιώντας το αρχέγονο και θαυματουργό μέσο του γέλιου. Για να επιτευχθεί αυτή η πλήρωση της ψυχής είναι αναγκαίο να θίγονται θέματα επίκαιρα, φλέγοντα, πραγματικά ουσιώδη για τον άνθρωπο. Συνεπώς, η λογοκρισία και ο περιορισμός ως προς τα θέματα που είναι « πρέπον » και « αποδεκτό » να καταπιάνεται ένα αστείο, είναι επιζήμια. Αν όμως ενα αστείο, αγγίζοντας τα θέματα αυτά, που ως επίκαιρα είναι συγχρόνως και ευαίσθητα και, άρα, απαιτούν ειδικό και προσεκτικό χειρισμό, επιφέρει επιπρόσθετο πόνο, αντιπαλότητα και, κυρίως, μίσος, τότε δεν εξυπηρετεί τον ιερό σκοπό της κωμωδίας. Το χείριστο που μπορεί να συμβεί είναι το χιούμορ από στυλοβάτης της ανθρωπιάς και της αγάπης να γίνει σκεπάρνι μισαλλοδοξίας και να χρησιμοποιηθεί ως μέσο διαμόρφωσης περαιτέρω πόλωσης. Πώς μπορούμε όμως, να αποτρέψουμε μια τέτοια εξέλιξη;
Η ίδια η ετυμολογία της λέξης « αστείο » δίνει μια ξεκάθαρη κατεύθυνση στο ερώτημα αυτό. Οι κάτοικοι του ἄστεως, της πόλης – οι λεγόμενοι « ἀστεῖοι »– ήταν συνυφασμένοι με την πνευματική καλλιέργεια, την οξύνοια και την ευγένεια. Το χιούμορ τους, το « ἀστεῖον » χιούμορ, διακατέχονταν από τις ίδιες ακριβώς χάρες. Ένα αστείο, λοιπόν, θεωρείται τέτοιο, μόνο όταν είναι προϊόν συνετής και κριτικής σκέψης και προσεκτικής διατύπωσης. Όπως και σε κάθε τομέα της ζωής μας, έτσι και εδώ, το μέτρο πρέπει να βρίσκεται το επίκεντρο. Το ίδιο ισχύει και για την ενσυναίσθηση, αφού η σφαιρική αντίληψη των συνθηκών, κάτω από τις οποίες γίνεται ένα αστείο, είναι υψίστης σημασίας.
Μπορούμε, λοιπόν, να αστειευτούμε με τα πάντα; Η απάντηση στο ερώτημα είναι: Ναι, αλλά φυσικά υπό όρους, με τους νευραλγικότερους εξ αυτών να είναι η συνείδηση των περιστάσεων και του πλαισίου, υπό τα οποία λαμβάνει χώρα και η διάκριση των συνόρων μεταξύ καλής προαίρεσης και μίσους. Άλλωστε, όπως έλεγε και ο σπουδαίος φιλόσοφος και ποιητής Βόλφγκανγκ Γκαίτε « Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου φαίνεται απ’ αυτό που θεωρεί αστείο ».
Άγγελος Μαλιώρης Α2
08