Aφιέρωμα Γέλιο-Χιούμορ-Σάτιρα
μπού και κοινωνικές συμβάσεις, ανατρέποντας μια για πάντα τον πουριτανισμό και τον καθωσπρεπισμό της σύγχρονης δυτικής κοινωνίας.
Γελούν όλοι με το μαύρο χιούμορ;
Σύμφωνα με μελέτες αυτοί που απολαμβάνουν το μαύρο χιούμορ είναι οι ευφυέστεροι …
Τα ευρήματα αυτά υποστηρίζουν την ιδέα ότι η επεξεργασία του χιούμορ εξαρτάται τόσο από γνωστικές, όσο και από συναισθηματικές πτυχές, και, κατά τα φαινόμενα, το μαύρο χιούμορ προκύπτει από μία περίπλοκη και γνωστικά απαιτητική επεξεργασία δεδομένων στον εγκέφαλο.
Οι ερευνητές προσέλαβαν 156 εθελοντές, άνδρες και γυναίκες, με μέση ηλικία τα 33 έτη, και τους ζήτησαν να αξιολογήσουν κατά πόσο κατανοούν και απολαμβάνουν 12 γελοιογραφίες μαύρου χιούμορ, οι οποίες ελήφθησαν από το « Black Book » του Γερμανού σκιτσογράφου Uli Stein.
Οι γελοιογραφίες έθιγαν ευρεία ποικιλία θεμάτων από την ασθένεια και το θάνατο, μέχρι τον πόλεμο. Επί παραδείγματι, σε μία από αυτές απεικονίζεται ένας ηλικιωμένος σε τηλεφωνικό θάλαμο, να τελεί υπό σύγχυση και μία φωνή ακούγεται στο ακουστικό: « Καλέσατε στο σύλλογο αυτο – βοήθειας ασθενών με Αλτσχάιμερ. Αν θυμάστε ακόμη το λόγο, παρακαλούμε μιλήστε μετά τον τόνο ».
Για κάθε γελοιογραφία, οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να βαθμολογήσουν κατά πόσο την έβρισκαν χυδαία, άνοστη, αστεία και προβλέψιμη. Η ομάδα διαπίστωσε ότι δεν υπήρχε καμία διαφορά μεταξύ ανδρών και γυναικών στην εκτίμηση του μαύρου χιούμορ, όπως επίσης, και η ηλικία δεν φάνηκε να συνιστά παράγοντα. Σύμφωνα με τη μελέτη είναι σε θέση να εκτιμήσουν το μαύρο χιούμορ, όσοι μπορούν να φέρουν εις πέρας ένα σύνθετο έργο επεξεργασίας πληροφοριών, το οποίο όχι μόνο απαιτεί υψηλότερη νοημοσύνη, αλλά και μια ανάλαφρη, ψύχραιμη αντιμετώπιση των πραγμάτων.
Η αρνητική διάθεση και τα υψηλά επίπεδα επιθετικότητας ενδεχομένως να παρεμποδίζουν την ικανότητα των ανθρώπων να εκλαμβάνουν το μαύρο χιούμορ ως αστείο. Στον αντίποδα του αναμενόμενου, όσοι έφεραν αυξημένες τάσεις επιθετικότητας δεν απολάμβαναν το μαύρο χιούμορ.
Μαρία Γεωργοπούλου β3 Μαρία Λιτού β3
Η πολιτική ορθότητα « καταπίνει τα ανέκδοτα!»
Ως ανέκδοτο ορίζουμε τη σύντομη εκείνη αστεία ιστορία που συνήθως δεν έχει σαφή προέλευση και συνεχώς εμπλουτίζεται και διαφοροποιείται. Για μεγάλα χρονικά διαστήματα τα ανέκδοτα ήταν το « μέσο « εκείνο που βοηθούσε να σπάσει ο πάγος στις νέες γνωριμίες ή να περάσει μια παρέα καλά, δίχως να επιδοθεί στην κριτική κάποιου οικείου προσώπου. Σήμερα όμως, στην προσπάθεια μας να μιλήσουμε με τρόπο που να μην προσβάλλει κοινωνικές ομάδες γιατί κάτι τέτοιο δεν είναι « πολιτικά ορθό », τα ανέκδοτα τίθενται στο περιθώριο.
Ένα ανέκδοτο μπορεί να θεωρηθεί « κακό » όταν περιέχει ρατσιστικό ή γενικότερα προσβλητικό περιεχόμενο για κάποιες κοινωνικές ομάδες. Επιπλέον μπορεί να θεωρηθεί « πολιτικά μη ορθό », όταν αναπαραγάγει στερεοτυπικές αντιλήψεις. Όμως στο τέλος, αν όλα πρέπει να είναι « καθώς πρέπει » με τι θα γελάσουμε; Για Πόντιους δεν κάνει να πούμε. Για Άγγλους, Γερμανούς, Τούρκους το ίδιο. Για φυσικές ξανθιές, μελαχρινές, κοκκινομάλλες φυσικά ΟΧΙ. Τι ανέκδοτα θα λέμε λοιπόν;
Ένας σοφός κάποτε είχε πει πως ένα επιτυχημένο ανέκδοτο θα πρέπει να κρύβει μέσα του μια αλήθεια και λίγο πόνο. Όμως, ποιος αντέχει αλήθειες στις μέρες μας; Ίσως και η απομάκρυνσή μας από τα ανέκδοτα εκεί να στηρίζεται, στη δυσκολία να δούμε τα ελαττώματα μας. Αυτό συμβαίνει γιατί νοιαζόμαστε περισσότερο για την εικόνα που θα προβάλουμε παρά για το ποιοι είμαστε και πώς θα το αποδεχτούμε.
Μαρία Γεωργοπούλου β3
Aφιέρωμα Γέλιο-Χιούμορ-Σάτιρα
25