James Dashner
“Hey!” diye bağırdı Thomas yerde debelenen çocuğa. “Neyin var?”
parmaklan çocuğun kotundan gömleğine doğru çıktı fakat vücudu
o kadar şiddetli sarsılıyordu ki onu tutmak imkânsızdı. Haykmşlan
tünelde yankılanıyordu.
Thomas sonunda kendini çocuğun üzerine attı. Aniden nefesi
kesildi; Kayranlı’nm sarsılan gövdesini hissetti, dirseği kaburgalanna çarptı ardından yüzüne vurdu. Bir dizi neredeyse kasıklanna
çarpıyordu.
“Kes şunu!” diye bağırdı Thomas. “Neyin var!”
Çığlıklar, çocuk sanki suya batmış gibi kesildi fakat sarsılmaya
devam ediyordu.
Thomas bir kolunu onun göğsüne bastırdı ve diğer eliyle saçmı
ya da yüzünü tutmak için uzandı. Fakat eli oraya temas ettiğinde
kafa karışıklığıyla donakaldı.
Kafası yoktu. Saçı ya da yüzü yoktu. Boynu büe. Orada olması
gereken hiçbir şey yoktu.
Onun yerine Thomas pürüzsüz, yuvarlak soğuk bir metal hissetti.
w w w .w e b c a n a v a ri.n e t / O rp p e rse p h o n e