Laoırent: Alev ueneyierı
Thomas, dolu bir mideyle ayağa kalkarken halinden memnundu,
içinde yaşayan, midesini kemiren o yaratığı hiç özlemiyordu. Minho’nun
haklı olduğunu biliyordu; artık durması gerekiyordu. Başıyla onu
onaylayarak su içmeye gitti. Bir yandan da beyaz takım elbiseli adamın,
“Deneylerin İkinci Aşaması’nı” uygulamaktan kastının ne olduğunu
merak ediyordu
Yanm saat sonra Thomas, Kayranlılarla birlikte yerde oturuyordu.
Sağ taralında Minho, solunda da Newt vardı ve çocukların hepsi gö
rünmez duvarın arkasında kitap okuyan adama bakıyordu. Ayaklan
hâlâ masanın üzerindeydi, gözleri kitabın sayfalannda geziniyordu.
Thomas gücünü tekrar kazandığını hissetti.
Yeni çocuk Aris, banyoda ona tuhaf bir bakış atmıştı; sanki onunla
telepati yoluyla konuşmak istiyor ama bunu yapmaya korkuyor gi
biydi. Thomas onu görmezden gelip hızlıca tok kam ını suyla iyice
doldurmak için lavaboya doğru derlemişti. Su içip gömleğinin ko
luyla ağzını süerken Aris çoktan gitmişti. Duvann önünde oturmuş,
yere bakıyordu. Thomas kendini kötü hissetti; Kayranlılann içinde
en kötüsünü Aris yaşamıştı. Thomas üe Teresa’nm olduğu gibi, o da
o öldürülen kızla çok yakındı.
Sessizliği bozan Minho oldu. “Sanırım biz de pencerenin önün
deki Delüer gibi psikopatlaştık. Çok normal bir şeymiş gibi oturup
Fare Adam’m konuşmasını bekliyoruz. Sanki bir tür okuldaymışız
gibi. Şunu söyleyebüirim ki eğer bize iyi bir şey söyleyecek olsaydı
o görünmez duvann korumasına ihtiyacı olmazdı, öyle değil mi?”
“Kes sesini ve dinle,” dedi Newt. “Belki de her şey bitecek.”
“Ya, tabii,” dedi Minho. “Ve Tavanın küçük bebekleri olacak,
Winston o devasa sivücesinden kurtulacak, Thomas da bir kez olsun
gerçekten gülümseyecek.”