64. BÖLÜM
Thomas uyandı, gözlerini kırpıştırıp ovdu fakat bembeyaz bir alandan
başka bir şey göremedi. Herhangi bir şekil, gölge, farklılık, hiçbir şey
yoktu. Sadece beyaz.
Rüya görüyor olması gerektiğini fark edene dek ani bir panik
yaşadı. Tuhaftı ama kesinlikle rüyaydı. Vücudunu, teninin üzerinde
gezdirdiği parmaklarını hissedebiliyordu. Nefes aldığım hissedebiliyordu.
Nefes aldığını duyabiliyordu. Ama parlak bir hiçliğin ortasındaydı.
Tom.
Bir ses. Onun sesi. Rüyasında onunla konuşabilir miydi? Bunu
daha önce de yapmış mıydı? Evet.
Hey, diye karşılık verdi.
Sen... iyi misin? Sesi endişeli çıkıyordu. Hayır, endişeli olduğunu
hissetmişti.
Hı? Evet, iyiyim. Neden?
Biraz şaşkın olabileceğini düşünmüştüm.
Thomas’ın aniden kafası karıştı. Neden bahsediyorsun?
389