38. BÖLÜM
Thomas uyandığında her yer karanlıkta ve kendini eski çağlardan
kalma bir tür işkence aletinin içindeymiş gibi hissediyordu. Sanki
çiviler yavaşça kafatasına batıyordu.
Homurdanınca korkunç ses, başındaki ağnyı daha da artardı.
Kendini sessiz olmaya zorladı ve uzanıp başını ovmaya...
Ellerini hareket ettiremiyordu. Bileklerine yapışmış bir şey onları
aşağıda tutuyordu. Bant. Bacaklarını oynatmaya çalışta ama onlar da
bağlanmışta. Mücadele etmek başma ve vücuduna bir acı dalgası daha
gönderdi; durdu ve yavaşça inledi. Ne kadar süre baygın kaldığını
merak ediyordu.
“Brenda?” diye fısıldadı. Cevap gelmedi.
Bir ışık yandı.
Parlaktı ve gözlerini acıtıyordu. Önce gözlerini sıkıca kapadı,
ardından yavaşça kısık bir şekilde açta. Karşısında üç kişi duruyordu
ama arkalarından gelen ışık yüzlerini gölgede bırakıyordu.
“Uyan bakalım,” dedi boğuk bir ses. Biri kıs kıs güldü.
241