On altıncı bölüm
Ulusal alaycılar topluluğu: Sanki desteğinize ihtiyacımız var da.
—
Tampon çıkartması
Garrett’ın hastane odasına gizlice girdiğimde saat geç olmuştu. Hâlâ uyuyordu, ben de tepsisindekileri yemeye karar
verdim. Ben beyin sarsıntısı, o üç kurşun yarası sebebiyle
hastaneye yatırılmıştık. Yani o kazanmıştı. Bu seferlik.
Garrett yorgunluktan ve ilaçlardan öt ürü boğuk bir sesle, “Ne
yapıyorsun?” diye sordu.
Ağzımda koca bir lokma vanilyalı dondurmayla, “Dondurmanı
yiyorum” dedim.
“Dondurmamı neden yiyorsun?”
Öf, amma aptalca şeyler soruyordu. “Çünkü kendiminkini
çoktan yiyip bitirdim. Başka ne yapacaktım?”
Garrett güldü, sonra acı içinde, çaresizce büzüldü. Nere deyse
bin yıl süren bir ameliyat geçirmiş, sonra yoğun bakıma alınmıştı,
ama sonra onu özel odaya almışlardı, çünkü çok kan kaybetmiş
olsa da yaraları artık hayatını tehdit etmiyordu. “Buraya donumu
çıkarmaya mı geldin?” diye sordu.
“Üzerinde don yok ki” diye hatırlattım. “Üzerinde ankast re kıç
havalandırması olan, kız işi bir önlük var.” Benim üzerimde de
benzeri bir kıyafet vardı, ama Cookie altına giymem için bana bir
eşofman altı getirmişti.
Doktorum, Ubie ve Cookie’ye on iki saat boyunca uyumama
izin vermeyeceklerine söz verdirttikten sonra, beni iste