Üzerime birkaç parça giysi geçirdikten, saçlarımı topladıktan
ve aksesuvar niyetine Glock’umu belime soktuktan sonra ofise
koştum ve Cookie’nin, Reyes’nı lisede ve hapishanede en iyi
arkadaşı olan adam hakkında topladığı bütün bilgileri aldım. Bay
Amador
Sanchez.
Onca
yıl
boyunca
yakın
arkadaş
olarak
kalmaları ve birlikte vakit geçirmeleri dokunaklıydı. Alaycı gülüş.
Hafif trafiği yarıp geçtim -ne de olsa sabaha karşıydıve on beş
dakikadan biraz fazla sürede Heights’a vardım. Aslında Heights’a
gideceğim için baştan beri biraz şaşkındım.
Amador Sanchez lisedeyken epeyce yoksul bir öğrenciymiş,
birkaç kez basit suçlar yüzünden tutuklanmış, sonra öldürücü bir
silahla adam yaralama suçundan dört yıl hapse mahkûm olmuştu.
Bir polis memuruna vurmuş olması da işin tuzu biberiydi.
Polislere vurmak hiçbir zaman iyi değildir. Ama adam şehrin en
zengin mahallelerinden birinde yaşıyordu. Borsa broker’mm kim
olduğunu sormayı unutmamalıydım. Bay Wong ve ben, daha
konforlu bir eve hayır demezdik doğrusu.
Önüne yanaştığım ev, adrese rağmen pek de beklediğim gibi
değildi. Ben South Valley’de görülen türden, az gelirlilerin
oturduğu bir ev, hatta hapisten çıkanların yerleştirildiği bir ev
hayal
etmiştim.
Ispanyol
seramikli,
antresi
vitraylı,
göz
kamaştırıcı, üç katlı kerpiç ev, eski bir mahkûma yakıştırdığım
eve hiç benzemiyordu.
Kendimi neredeyse kötü hissederek, soğuk havada koşturup
kapı zilini çaldım. Belki de burası Amador’un evi değildi. Adam
belki de müştemilatta ya da arkadaki bir kulübede falan
yaşıyordu. Ama Cook’un notlarına göre adam bu evde, karısı ve
iki çocuğuyla yaşıyordu. Burasının doğru yer olduğunu ummaktan
kendimi alamadım. Stereotipleri aşıp başarılı -ve umarım yasal
yoldanbir kariyere sahip olmuş bir eski mahkûm günümü
güzelleştirir di.