STUDIES ON THE ORIENTAL SOURCES AND HISTORIOGRAPHY IN ARMENIA (EARLY Ծր․Ամփ․վերջն1 a5 | Página 75

written by Athanasius of Alexandria, on request of patriarch Ioan-
nis of Otzun, as part of the preparation.
Վարդազարյան Օլգա - Vardazaryan Olga -
Вардазарян Ольга
Աստվածուրացությունը և նովատական խնդիրը միջնադարյան
Հայաստանում
«Կանոնք Սեւանտեայ» կամ «Թուղթ Սեւանտեայ եպիսկո-
պոսի գլուխք ԺԴ» (Կանոնագիրք Հայոց, Ա խմբ., ԺԹ խումբ) պա-
րունակում է մի դրույթ (կանոն Ը) ուրացողների վերաբերյալ, որն
իր խստությամբ միանգամայն գերազանցում է նույն խնդրին վե-
րաբերող «Կանոնագրքի» այլ հոդվածները` Անկյուրիայի ժողովի
կանոնը, որն ընդունված էր Լիկինիոսի հրահրած հալածանք-
ների առիթով, Բարսեղ Մեծի, ինչպես և դրան համապատաս-
խանող Թադդեոս առաքյալի, Գրիգոր Աստվածաբանի և Երկրորդ
Նիկիական ժողովի ԺԲ կանոնները. «Եթէ ոք ի հաւատս կացցէ
ամիսս երկու եւ դարձցի յետս, նզովեալ եզիցի: Որոշեցէք զամե-
նայն աւուրս կենաց իւրոց իբրև զչարագործ, զի զաւանդ Տեառն
իւրոյ կորոյս եւ ընդ ապաշխարողս մի՛ խառնէք յաւիտեան»: Հա-
մեմատելով այս դրույթը Սոկրատ Սքոլաստիկոսի «Եկեղեցական
պատմության» մեջ նովատականների մասին հաղորդած տեղե-
կությունների հետ, կարելի է մտածել, որ խնդրո առարկա կանո-
նը ծագում է նովատական կամ նովատականությանը հարազատ
միջավայրից: Մինչդեռ ինքը Սոկրատը նշում է, որ նովատա-
կանները հին բարեպաշտության կրողներ են, ուստի ենթադրելի
է, որ այն, ինչ վերագրվում էր նրանց իբրև նորամուծություն,
իրականում հնագույն քրիստոնեական սովորույթ է: Այս լույսի
ներքո հետաքրքիր է դիտել որոշ հայ հեղինակների, հատկապես՝
Ղազար Փարպեցու պատկերացումներն աստվածուրացության
վերաբերյալ (Վարդան և Վահան Մամիկոնյանների մարտիրո-
սանալու ձգտումը՝ կեղծ ուրացությունը քավելու համար ևն):
75