Reader's Digest / Het Beste oktober 2013 | Page 59
jaszak en volgde mijn hart naar buiten,
de heldere, koude sterrennacht in.
‘Wat ben je momenteel aan het lezen?’ vroeg ik, want die vraag opent
altijd vanzelf deuren. Ik had de gewoonte dat te vragen aan nonnen bij
de bushalte, aan de kapper bij wie ik
eens per week de vloer boende, aan
oudere dames en aan kinderen in het
park. In de loop der jaren heb ik door
‘wat ben je aan het lezen?’ veel van
mijn favoriete boeken en mensen leren kennen.
De beer had een goed antwoord:
‘Chesapeake. Heb je dat gelezen?’
boeken en theater naar de politiek en
onze persoonlijke achtergrond.
O
mdat ik een leven als
kunstzinnig feestbeest
had omarmd, was ik het
zwarte schaap van mijn
conservatieve familie uit
de Midwest. Ik genoot met volle teugen
van mijn vrijheid en leefde op een stabiel dieet van gerst en hop. Hij had een
moeizame jeugd gehad aan de oostkust.
Een woelig traject van drugs en alcohol had hem een van die befaamde momenten van inzicht gebracht, waarna
‘Misschien herinner je je ooit
weer hoe het voelt om plezier
te hebben.’ Hij haalde zijn
schouders op. ‘Misschien
ben jij het op een dag
vergeten.’
‘Nee, maar ik houd erg van James
Michener,’ zei ik. ‘Toen ik 12 was,
raakte ik helemaal in de ban van zijn
boek Hawaii en zwoer dat als ik ooit
een dochter zou hebben, ik haar Jerusha zou noemen, naar de heldin.’
‘Dik boek voor een twaalfjarige.’
‘We hadden geen tv. En ik was een
nerd.’
Hij lachte die brede baritonlach
weer. ‘Literatuur: laatste toevluchtsoord voor onverbeterlijk niet-hippe
mensen.’
‘Dat kun je ook zeggen van ?etsen
met gamaschen.’
Het gesprek sprong moeiteloos van
hij een afslag naar rechts had genomen
naar een soort monnikenbestaan in een
kleine berghut. Hij leidde een ascetisch
leven dat eenzaam was maar inhoud
had: brood bakken voor een plaatselijk restaurant, hout splijten voor zijn
kachel, uit de buurt van problemen
blijven. ‘Dat klinkt je waarschijnlijk
behoorlijk saai in de oren,’ zei hij.
‘Oersaai, maar maak je geen zorgen,’ zei ik, en gaf hem een schouderklopje. ‘Misschien herinner je je
ooit weer hoe het voelt om plezier
te hebben.’
Hij haalde zijn schouders op. ‘Misschien ben jij het op een dag vergeten.’
57