Reader's Digest / Het Beste oktober 2013 | Page 129

stond ze de voogdij af aan haar exman, zodat Kalinka en haar broer
Nicolas bij Bamberski in Frankrijk
woonden. Maar toen Bamberski aangaf dat hij met de kinderen terug naar
Marokko wilde, vocht Gonnin dat aan
en won daarbij de voogdij over de kinderen. In juli 1980, twee jaar voor
Kalinka stierf, trokken de kinderen
bij hun moeder en
Krombach in Lindau
in. Bamberski ging
akkoord met een bezoekregeling waardoor hij zijn dochter
en zoon alleen in de
vakanties zou zien.

Dodelijke
opzet

dere twijfel wierp op het Duitse onderzoek: haar geslachtsdelen waren bij de
autopsie volledig verwijderd en geen
van de forensische laboratoria die het
stoffelijk overschot hadden onderzocht, wist waar ze gebleven waren. De
vraag of Kalinka voor haar dood was
verkracht, kon daardoor nooit met zekerheid worden beantwoord.

Pathologen kwamen tot
de conclusie dat Kalinka op
gruwelijke wijze was gestorven:
de dood door verstikking zou
bijna onmiddellijk
zijn ingetreden.

Toen de Duitse autoriteiten de deur dichtsloegen naar verder
onderzoek in het Kalinka-dossier,
maakte Bamberski gebruik van de
mogelijkheden die hem in Frankrijk ter
beschikking stonden.
Omdat Kalinka Frans staatsburger
was, waren de Franse autoriteiten bevoegd hun eigen moordonderzoek op
Duitse bodem te starten en, als het
bewijsmateriaal daar aanleiding toe
gaf, een internationaal arrestatiebevel
uit te vaardigen tegen Krombach. Op
aandringen van Bamberski groeven de
Franse autoriteiten het stoffelijk overschot van Kalinka op uit haar graf in
Pechbusque.
De opgraving leverde geen nieuwe
aanwijzingen op, maar bracht wel een
verontrustend feit aan het licht dat ver-

De Duitsers stemden uiteindelijk
echter wel in met een verzoek om
monsters van de longen, het hart, de
huid en andere weefsels van Kalinka
op te sturen voor onderzoek in het Instituut voor Gerechtelijke Pathologie
in Parijs. Dit materiaal was bewaard
sinds haar dood en leidde drie Franse
pathologen tot een bijna zekere conclusie. De beschikbare bewijzen volstonden niet om de ‘exacte oorzaken
van Kalinka’