Reader's Digest / Het Beste oktober 2013 | Page 121

centimeter gesmolten Reblochon.
Vertrouwen heb je wel nodig als je
tarti?ette eet, het vertrouwen dat je
lichaam die maaltijd overleeft. En je
moet er ook op vertrouwen dat de bereider van de tarti?ette de vrai fermier
Reblochon gebruikt en niet een of
ander goedkoper alternatief van een
collectieve zuivelboerderij.

Op een avOnd rijden we ten zuiden
van Annecy rond het meer en omhoog
naar een hoge piek met de naam Col
de la Forclaz, vlak bij het gehucht
Montmin. Vanaf het terras bij Chalet
La Pricaz kun je bijna het hele Meer
van Annecy overzien. Het is vlak voor
zonsondergang. Terwijl we een aperitiefje drinken en plakjes lokale ham
eten, kleurt de lucht paarsoranje. Dan
wordt het donker en fris en gaan we
naar binnen, waar het warm en schemerig is. De tarti?ette wordt opgediend in een ronde, lage, metalen
schaal. Voorzichtig beginnen we te
eten. Heet, met lekker veel Reblochon, rijk van smaak, maar niet loodzwaar – volgens mij moet een echte
tarti?ette zo smaken. Hij valt niet als
een baksteen op je maag, maar zweeft
als een paraglider naar beneden. Dit

is een tarti?ette die je kunt vertrouwen.
Op onze laatste middag gaan we
naar Ferme Auberge des Corbassières,
een kaasmakerij en restaurant in een
oude rustieke houten hut, gelegen op
een hellende groene weide. Er staan
picknicktafels met daarop miniatuurovens die worden gebruikt om de specialiteit van het huis te maken, Reblochonnade, een soort spekloze, doehet-zelftartiflette. Je smelt plakjes
Reblochon in de oven en giet de gesmolten kaas over gekookte aardappels. We hebben de kaas snel op en er
wordt een tweede portie Reblochon
gebracht die we even snel op hebben.
Opnieuw hobbelt de kleine huurauto
over steil, rotsachtig terrein. En weer
strijken we ergens neer, bewonderen
de diepgroene zonovergoten heuvels
en eten meer van de heerlijke zuivelproducten dan goed voor ons is.
We horen een bekend getoeter en
zien een rode Fiat Panda naderen. De
‘stier op wielen’ maakt zijn rondje. Hij
zwaait en wij zwaaien enthousiast terug. We hebben een vriend in de Savoie. We zijn deel van de plaatselijke
gemeenschap geworden. We merken
de koeienbellen niet eens meer op.

dromen zijn bedrog
Onze 17-jarige zoon Je? was niet blij, omdat hij geen eigen auto had.
Toen mijn man zijn auto een dag niet nodig had, vroeg hij hoopvol: ‘Mam,
denk je dat ik de auto van pap zou mogen lenen?’
Mijn man is erg zuinig op zijn auto, dus zei ik: ‘Had je gedroomd, Je?.’
Mijn zoon antwoordde gefrustreerd: ‘Zelfs dat niet.’
Coleen Blohm, Swift Current (Canada)

119