In dat verstilde
ogenblik zag ik
de mogelijkheid
voor een foto
die zeker in
de prijzen zou
vallen.
sfeer van een eenvoudig
huishouden. Buiten zag je
de politie het noodlottige
achterwiel van de bestelwagen onderzoeken, terwijl de moeder en vader
voor een schutting troost
zochten in elkaars armen.
Ik weet niet hoelang ik
daar stond, niet in staat
om af te drukken. Ik besefte maar al te goed dat
die foto een schokkend verhaal op
zichzelf zou zijn en mijn beroepsgeweten zei me dat ik hem moest nemen.
Maar toch kon ik mijn hand er niet toe
krijgen de flitser haar verblindende
werk te laten doen en het eiland van
smart van die arme man te verstoren.
Ten slotte liet ik de camera zakken
en sloop weg, vol twijfels over mijn
geschiktheid voor het beroep van
journalist. Natuurlijk heb ik nooit iets
tegen de stadsredactiechef of een collega gezegd over die gemiste kans op
een volmaakte nieuwsfoto.
Elke dag zien we in het nieuws foto’s
van mensen in uiterste smart en wanhoop. Menselijk lijden is een kijksport
geworden. En soms
denk ik, als ik daarnaar kijk, weer aan
die dag. Ik vind nog
steeds dat het goed
was wat ik deed. n
l
l
l
Met alle informatie op
mijn blocnote en een portret van 9 bij 12 van het
engelachtige kind in mijn
jaszak ging ik even later
naar de keuken waar de
politie had gezegd dat
het lichaam was. De anderen waren allemaal
weer het huis uitgelopen: familie, politie, journalisten en fotografen.
Op een formica tafelblad, met tegenlicht door een raam met strookjesgordijnen, lag het lichaampje,
gewikkeld in een schoon wit laken.
Op een of andere manier had de
grootvader kans gezien zich af te
zonderen van de rest. Hij zat op een
stoel naast de tafel, in profiel voor me
en zich niet bewust van mijn aanwezigheid, en keek verdwaasd naar het
omwikkelde lijkje.
Het huis was heel stil. Een klok
tikte. Terwijl ik toekeek, leunde de
grootvader langzaam naar voren,
boog zijn armen om het hoofd en de
voeten van de kleine gestalte, drukte
toen zijn gezicht tegen het doodskleed en bleef roerloos zitten.
In dat verstilde ogenblik zag ik de
mogelijkheid een nieuwsfoto te maken die zeker in de prijzen zou vallen. Ik pakte mijn camera, schatte het
licht, stelde diafragma en afstand in en
componeerde het beeld in de zoeker.
Ieder onderdeel van het plaatje
was volmaakt: de grootvader in zijn
gewone werkkleren, zijn witte haar
tegen het zonlicht, de in het laken
gewikkelde gedaante van het kind, de
88
James Alexander Thom is
nu een bekend schrijver
van historische fictie
(jamesalexander
thom.com).
Dit artikel verscheen eerder in
Het Beste in
september
1976.
Reader’s Digest 03/14