Reader's Digest / Het Beste maart 2014 | Page 105

ALLEEN
Na Gerfa’s vertrek kroop de tijd voor
Kevin. ‘De dagen duurden langer en
langer.’ Ongeveer een maand nadat
zijn moeder vertrokken was, namen de
militanten zijn neef mee. Was hij bevrijd? Vermoord? Kevin had geen idee.
Toen kwam zijn kans.
Op een dag merkte Kevin dat er
maar een bewaker in de buurt was. ‘Het
was de hoogste tijd,’ vertelt hij. ‘Ik kon
daar niet langer blijven.’ Hij was toen
al bijna vijf maanden gegijzeld.
De bewaker ging naar boven en Kevin kroop door de deur naar de kamer
ernaast. Toen hij de voetstappen van
de bewaker terug hoorde komen, ging
hij er als een speer vandoor.
Kevin liep snel en geruisloos van de
hutten weg, rechtstreeks naar de rivier waar hij zich tussen de bomen
kon verstoppen. Hij beefde van angst
en zijn benen voelden als rubber,
zwak van zo lang opgesloten te hebben gezeten. In de rivier worstelde hij
met de diepe, snelle stroom waar hij
tegenin bewoog. Op de roze rubberen
teenslippers die de ontvoerders hem
hadden gegeven bleef hij maar vallen
en uitglijden. Maar hij bleef in beweging. Na een paar uur klom hij op een
steile heuvel om te zien waar hij was
en draaide in de richting van de oceaan. Zijn doel: van het eiland af raken.
De nacht viel en het was volle maan.
Kevin vond een lege hut en verstopte
zich daar voor een korte, gespannen
nachtrust. Toen hij rondkeek, vond hij
een paar laarzen. Hij trok ze aan zijn
zwartgeblakerde, gehavende voeten
en vertrok weer.

Zo klauterde hij heuvels en bergen
op en af en kwam steeds dichter bij de
kust. Een paar keer zag hij mensen het
land bebouwen, maar hij bleef op afstand, bang dat het aanhangers van de
militanten waren.
Maar de volgende dag, toen hij een
plantage overstak tegen het vallen van
de avond, werd hij gespot. Een boer
riep iets naar hem. Kevin begon te
rennen, maar de man had een geweer.
‘Wat doe je hier?’ vroeg hij. Uitgeput
en doodsbang vertelde Kevin hem de
waarheid.
Kevin volgde de man behoedzaam
naar zijn huis, waar de boer hem vertelde dat hij de politie had gebeld. Was
hij wel te vertrouwen? Hij kon net zo
goed de rebellen hebben ingelicht.
Toen hoorde Kevin het. Een woepwoep-geluid. Het lawaai van een helikopter.

THUISKOMEN

In Lynchburg was Heiko op 10 december kerstkalkoenen aan het afleveren
bij medewerkers van de Central Health,
toen hij het telefoontje kreeg dat hem
informeerde dat Kevin vrij was. Heiko
had niet eens overwogen om Kerstmis
te vieren, maar met Gerfa, Kevin en Kevins neef (die was vrijgelaten) allemaal
in veiligheid, kocht Heiko die middag
voor 100 dollar aan kerstversieringen,
zette een boom neer en legde daar cadeautjes onder.
Kevin die een halve wereld verwijderd van waar hij opgroeide zijn leven
bijna verloor in handen van terroristen, kwam thuis in een huis vol kerstverlichting. n
103
uit Washington Post van 6 april 2013, © 2013 by Washington post Co., Washington, D.C.