‘Het was de
hoogste tijd,’
vertelt Kevin.
‘Ik kon daar
niet langer
blijven.’
Het duurde
al vijf
maanden.
zou worden vrijgelaten. Zij en Kevin
probeerden hun laatste maaltijd samen te delen, maar angst ontnam ze
hun eetlust.
Gerfa werd gedwongen de berg af
te dalen tot een rivier en in een boot
te stappen. Toen ze wegvoeren, dacht
ze: ze gaan mijn lichaam in de oceaan
dumpen. Na een uur of twee meerde
de boot aan.
‘Je bent vrij,’ zeiden de militanten.
Er was losgeld betaald.
Ze strompelde naar de huizen,
bonsde op de deuren en smeekte om
hulp tot ze iemand vond die haar begreep. Op een politiebureau zat ze na
middernacht alleen in een kantoor tot
twee FBI-agenten arriveerden. Toen die
102
haar bij haar naam noemden, barstte ze
in tranen uit. ‘Ik voelde me veilig.’
Heiko was thuis toen Gerfa belde.
Beiden huilden, opgelucht dat ze vrij
was, maar furieus dat Kevin niet was
vrijgelaten nadat een deel van het geld
betaald was. Gerfa weigerde naar huis
terug te keren zonder haar zoon. Ze
bleef in Manilla om met de terroristen
te onderhandelen.
Heiko probeerde meer losgeld in te
zamelen. Hij verkocht familiebezittingen en haalde al het geld van hun
pensioenrekeningen. Er was veel
haast mee gemoeid, de terroristen zeiden dat als ze binnen enkele dagen
niet meer geld ontvingen, ze Kevins
hoofd zouden afhakken.
Reader’s Digest 03/14
NoRm ShafeR/getty imageS
Twee jaar na hun
beproeving kunnen Kevin
en Gerfa weer lachen.