Όλη αυτή η βία που κρύβεται πίσω απ’ το αίσθημα δικαίου σε συνάρτηση με τον ρατσισμό, κάτι που ο κύριος Κ. Παπαδάκης εξηγεί αναλυτικά. “Υπάρχει μία μερίδα εκπήγασης, ας πούμε, ένας αυθόρμητος κοινωνικός ρατσισμός, που υπάρχει στη συνείδηση κάθε ανθρώπου και ο οποίος εκφράζεται ανεξαρτήτως πολιτικής συγκυρίας. Υπάρχει, όμως, και ένας οργανωμένος πολιτικός ρατσισμός. Μία οργανωμένη ρατσιστική ιδεολογία η οποία, όταν έχει την αίσθηση ότι έχει ανταπόκριση στο κοινωνικό σώμα, δημιουργεί δυναμική. Τι σημαίνει αυτό; Εγώ π.χ. δεν είμαι χρυσαυγίτης, άλλα όταν βλέπω τα τάγματα εφόδου να χτυπάνε και τα λοιπά, ε πάω κι εγώ, τσαμπουκαλεύομαι στον διπλανό μου που είναι μετανάστης, του ρίχνω μία σφαλιάρα και νιώθω ότι κάτι είμαι. Κι αυτό είναι μια ρατσιστική επίθεση. Μπορεί βέβαια να μη χρεώνεται άμεσα στη Χρυσή Αυγή, αλλά εγώ την χρεώνω έμμεσα. Διότι αυτή δημιουργεί πιάτσα, δημιουργεί συνθήκες ευρύτερης συμπεριφοράς ανοχής και νομιμοποίησης ρατσιστικών επιθέσεων».
-47-
Παρά το γεγονός ότι ο αριθμός των πραγματικών περιστατικών βίας κατά μεταναστών και προσφύγων δεν ανταποκρίνεται στις επίσημες καταγραφές, για τους λόγους που επισημάνθηκαν παραπάνω, ο κύριος Παπαδάκης σημειώνει τη μείωση των επιθέσεων από την καταδίκη της Χρυσής Αυγής κι έπειτα. Όταν ρωτήσαμε τον κύριο Παπαδάκη αν η μείωση αυτή θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σημαντική, μας απάντησε πως μία δικαστική απόφαση όπως η καταδίκη της Χ.Α. είναι ικανοποιητική,
αλλά όχι αρκετή για να εξαλείψει το φαινόμενο της ρατσιστικής βίας. Πόσο μάλλον όταν μια μεγάλη μερίδα των ΜΜΕ συνεχίζει την προπαγάνδα και την συνωμοσιολογία κατά των μεταναστών και προσφύγων, τότε υπάρχει ο κίνδυνος επανεμφάνισης του φαινομένου