Në kohën që jetojmë është thelbësisht e vështirë të adresosh
dy gjëra: kohën që jetojmë dhe nevojën që kjo kohë mund të
ketë për reforma në fusha të ndryshme si shoqëria, arsimi,
shëndetësia etj dhe gjëja tjetër që është gati dhe e pamundur të
adresohet është konteksti dhe trasportimi i koncepteve nga një
shoqëri në tjetrën. Më së miri kjo mund të vërehet kur flasim për
arsimin. Është tashmë botërisht e njohur se sa më shumë kohë
kalon vihet re se edukimi është krejtësisht në krizë, që nuk ka
më modele për t’u ndjekur. Mund të ketë prej tyre që në fakt të
thonë se, në fakt modele të tilla, kurrë nuk kanë ekzistuar. Nëse
të tilla ka patur duhet të ketë qënë përgjatë mesit të viteve 90të ku dhe bëhej shumë kompromis për tranzicionin në epokën
teknologjike por gjithashtu kishte më shumë shpresë dhe gëzim.
Tanimë askush nuk i kursen më kritikat ndaj arsimit, dhe me
ç’duket të gjithë