επίλογος ( αλλά και πρόλογος , ίσως , ενός επόμενου κύκλου ...)
« Δεν έχεις παρά αυτό που δίνεις » λένε οι σοφοί . Κάπως έτσι , η « περιουσία » που μεταβιβάζεται συνεχώς και ασταμάτητα κάνει πλούσιο το νέο αποδέκτη της και ακόμα πλουσιότερο τον αρχικό της κάτοχο . Πώς γίνεται αυτό ; Δεν εξηγείται αλλά γίνεται . Ίσως επειδή πρόκειται για περιουσία που , πρωτίστως και κυρίως , περιστρέφεται γύρω από την ουσία των πραγμάτων , γύρω από την ουσία της γνώσης , της πράξης , της μέθεξης , της δημιουργίας . Τότε , τα δύσκολα γίνονται συναρπαστικά και όλα τα ποθητά επιχειρητέα .
Αν , μάλιστα , ένα τέτοιο εγχείρημα αναλαμβάνεται μέσα στο σχολικό περιβάλλον από ανθρώπους που διαισθάνονται ότι δεν πρέπει με κανένα τρόπο να χαθεί στο χώρο αυτόν το στοίχημα της αμοιβαιότητας , της συλλογικότητας , της αλληλοπροσφοράς , τότε μπορούμε , ίσως , να αντιληφθούμε πώς ακριβώς ξεχερσώνονται τυπικές υπουργικές εγκύκλιοι , πώς ανθίζουν νομικά πλαίσια και καρπίζουν θεσμοί , πώς μπορούν χιλιάδες « έπεα πτερόεντα » να αποκτήσουν ξανά τα φτερά τους , τραγουδώντας πάλι με τη συναρπαστική τους φωνή .
Όχι χωρίς κόπο , εννοείται . Τραβώντας γερό κουπί , το συνηθέστερο . Ιδιαίτερα όταν το μικρό ή το μεγάλο ταξίδι πραγματοποιείται σε άγνωστες θάλασσες , τότε είναι που δίνει κανείς όχι μόνο ό , τι έχει , αλλά και ό , τι δεν έχει και , μάλιστα , χωρίς κάποιος να του επιβάλει την πορεία . Και είναι ακριβώς η ελευθερία αυτής της επιλογής που κάνει τόσο σημαντικές αυτού του είδους τις προσπάθειες , αλλά και τα αποτελέσματά τους .
Ένα τέτοιο πρόγραμμα ήταν και εξακολουθεί να είναι η CINEμάθεια : πρόγραμμα ελεύθερης επιλογής και συνειδητής απόφασης . Στο πλαίσιο της , όλα αυτά τα χρόνια , πάνω από 6.000 εκπαιδευτικοί και μαθητές έκλεισαν και κλείνουν με νόημα το μάτι ο ένας στον άλλον . Χωρίς να το βάζουν κάτω ούτε και την τελευταία δύσκολη διετία , παρ ’ όλο που πολλά από τα προ πανδημίας δεδομένα μας έχουν , ήδη , αξία … συλλεκτική και όλοι μας μέρα με τη μέρα συνειδητοποιούμε ότι είναι ανάγκη να κοπιάσουμε πολύ για να διατηρήσουμε τα ζωογόνα στοιχεία της ομαδικότητας , της συνεργασίας και της δημιουργικής έκφρασης στη σχολική πραγματικότητα .
Εκτός , λοιπόν , από τα … 6.000 ( και πλέον ) « ευχαριστώ » που οφείλω προσωπικά σε μαθητές και εκπαιδευτικούς οι οποίοι βοήθησαν όλα αυτά τα χρόνια να δημιουργηθεί το δίκτυο του Φεστιβάλ CINEμάθεια , όπως βέβαια και σε όλους όσους το υποστήριξαν έμπρακτα , θα έλεγα , εν καταλείδι , ότι εμείς οι δάσκαλοι τέτοιου είδους δράσεις θα πρέπει να τις εννοούμε ως οφειλή στους μαθητές μας . Γιατί τώρα πια ξέρουμε τι οσμιζόταν ο ποιητής , όταν , χρόνια πριν , μας προειδοποιούσε : «… Μην αμελήσετε . Πάρτε μαζί σας νερό . Το μέλλον μας έχει πολλή ξηρασία » *
Στέλλα Τσιροπινά Υπεύθυνη Σχολικών Δραστηριοτήτων Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Χίου
* Μιχάλης Κατσαρός , « Θα σας περιμένω », Κατά Σαδδουκαίων , Αθήνα , 1994 ( Σ . Ι . Ζαχαρόπουλος ), Πρώτη έκδοση : 1954