My first Publication Cihanbeyli Dergi iç (4) | Page 108

dedim ve sonra düşündüm teyzenin camını hatırladım ama anneme hiçbir şey söyleyemedim. Yemeği yedik annem masayı topladı, üstünü giyindi ve dışarı çıktık, parka doğru ilerlerken camını kırdığım evi gördüm. İçeriden bir teyze çıktı ve “kızım bir bakar mısın?”dedi annem de ‘buyurun,’ dedi. ‘Kızım yanındaki senin oğlun mu?’ dedi teyze. Annem ise ‘evet’ dedi. Sonrasında teyze, ‘Kızım senin oğlun benim camımı topla kırdı,’ dedi, annemde ‘Teyze- cim Can öyle şeyler yapmaz sizin yanlışlığınız olabilir mi?’ dedi. Teyzeyse: – Hayır kızım gördüm, dedi. – Annem : – Bana dönüp bu doğru mu Can? dedi. Ben de yüzümü yere eğip ‘evet’ demek zorunda kaldım. Annemse tey- zeye camın parasını verip beni eve sinirli ve üzgün bir şekilde eve götürdü. ‘Mutfağa geç Can, konuşacağız!’ dedi, ben de korkarak mutfağa geçtim. Annem üstündeki ceketi çıkartıp masaya oturdu. – Can oğlum neden yaptın? dedi. Ben de: ‘Yanlışlıkla oldu,çok özür dilerim anne,’ dedim. Annem de kuzum yerin kulağı var, benden bir şey saklama, diye nasihat verdi. Ben de anneme bir daha hiç yalan söylemedim. CEREN 7/B ÖZEL ASRIN KOLEJİ / KIRIKKALE 107