donkergekleurde man had dezelfde donkere kringen onder zijn ogen als mijn moeder,
maar ze leken hem te staan. Hij sprak met
mijn ouders, met moeilijke woorden die ik
niet begreep en ik moest mijn best doen om
het gesprek bij te houden. Uiteindelijk wist ik
nog steeds niet wat hij bedoelde en het frustreerde me tot en met. Hoe kon ik voor mijn
kleine zusje zorgen als ik geen idee had wat
vasculair, cardiaal en complexiteiten en wie
weet wat nog meer voor woorden.
Die dag heb ik gezworen dat ik mijn best
zou doen om die woorden te begrijpen, zelfs
als het me jaren zou kosten. De dokter ging
weg. Mijn moeder keek naar mij, met pijn in
haar vermoeide ogen. Haar stem sloeg over
toen ze mij tot zich riep. Mijn ouders knielden bij me neer, om tot mijn ooghoogte te
komen, zoals ze zo vaak hiervoor hadden
gedaan, maar deze keer voelde het anders.
Ze vertelden me dat het hart van mijn kleine
zusje stuk was, en dat ze nu aan het dromen
was. Ik vroeg of ik haar mocht zien, maar
mijn moeder schudde haar hoofd. “Nog niet
schatje, maar snel.” Antwoordde ze. “Maar
snel.” Mijn vader herhaalde haar. Ik knikte,
hen op hun woorden vertrouwend, dus ik
wachtte.
WEER ADEMEN
Ik wachtte tot de klok een volle cirkel had
gemaakt, en nog eens. Een vrouw kwam
om te vragen hoe het ging, maar ik weigerde te antwoorden, net zoals ze mij weigerden mijn Amandine te zien. Eindelijk
mocht ik haar zien, ik mocht mijn kleine zusje
zien. Mijn moeder vertelde me dat ik niet
moest schrikken, omdat ondanks dat haar
huid nog steeds bleek was, ze nog steeds
Amandine was. Ik knikte. Haar ogen waren
dicht, vredig. Buisjes kwamen in en uit haar
lichaam, naar allerlei machines die de kleine
kamer met geluid vulde. Mijn oren deden
weer pijn van verlangen, nee behoefte,
naar een geluid dat langs haar lippen moest
komen. En dat gebeurde. Amandine ademde, hijgde. Het geluid was pijnlijk hoog,
maar het voelde als een gelukzaligheid. Ze
ademde, en het voelde alsof ik dat eindelijk
ook weer kon. Mijn longe vulden zich met
zuurstof, en leegden zich weer toen ik haar
slappe handje vastpakte. Het voelde koud
aan, en helemaal niet als Amandine, maar
ik dacht aan wat mijn moeder had gezegd.
Dus ik rechtte mijn rug, en kuste haar op de
wang. Mijn moeder kneep zachtjes in mijn
schouder. Ik legde mijn voorhoofd tegen
het hare, en liet haar adem over me heen
gaan. Ze leefde, dus ik ook.
HELPENDE HAND
Ongeveer een jaar geleden in 2012, kreeg
Amandine een VAD of Ventricula Assistance
Device. Dit is een helpende hand om ervoor
te zorgen dat haar hart blijft kloppen, aangezien het niet sterk genoeg is om dat zelf
te doen. Amandine staat op een harttransplantatie lijst. Dankzij het tekort aan zuurstof waar haar hersenen aan leden, loopt
Amandine twee jaar achter op haar geestelijke ontwikkeling. Ondanks alles is mijn kleine
zusje nog steeds een erg slim meisje, en ze
heeft al veel bereikt.
Ik studeer nu zelf om dokter te kunnen worden, mijn droom is om als hartchirurg aan de
slag te kunnen gaan. ■