gewoon had aangestoken. We zaten met
z’n allen gezellig rond de Kerstboom. Amandine zat op mijn schoot, knikkebollend tegen
mijn schouder van de slaap.
Mijn moeder was middenin de handeling om mij een cadeautje te geven, toen
Amandine plotseling de longen uit haar kleine lijfje huilde. Ze was ontroostbaar, ik hield
haar dicht tegen mijn borst aan, over haar
rug wrijvend terwijl ik lieve woordjes in haar
oor fluisterde. Mijn moeder begon langzaam
in paniek te raken toen Amandine onder
geen mogelijkheid stopte met huilen. Het
kleine meisje was nooit echt een huilbaby,
natuurlijk huilde ze wel eens, maar dat ging
over na een paar minuten als we haar favoriete speen in haar mond stopten. Ik denk
dat het huilen iets van vijf minuten duurde,
en ondanks dat het eeuwen leek te duren,
was ik niet voorbereid voor wat komen zou.
ACUTE STILTE
Uit het niets stopte ze abrupt met huilen.
De stilte sloeg om zich heen als een dikke,
oncomfortable deken. Ik haalde Amandine voorzichtig van mijn borst en strekte mijn
armen. Het aanzien van her bleke huid,
loshangende ledematen, en haar wijde,
lege ogen, die in het niets leken te staren
en dwars door me heen keken, achtervolgen me nog tot deze dag. Mijn oren deden
pijn van verlangen, nee behoefte, naar een
geluid dat langs haar lippen moest komen.
Niets. Ik kan me niet herinneren wie de ambulance heeft gebeld, mijn moeder of mijn
vader. Ik kan me wel herinneren hoe het geluid van de sirene in de verte rukte aan mijn
hart, hoe een bijna onmenselijk geluid aan
me ontsnapte toen de ambulance broerders het levenloze lichaam