KYM Haber 34.Sayı Mayıs-Haziran-Temmuz 2014 | Page 47

alarak kendi köylerinde dağıtırlar. İftarda misafir ağırlamayı sevmeyen Bengalliler bayrama özel yemekler ve tatlılar hazırlarlar. Bunlar bizdeki sütlaça benzeyen “Finni”, nohutla yapılan “Çot poti”, tavukla yapılan bir yemek olan “Chicken khari” ve elbette haşlanmış pirinç veya tadına doyum olmayan bir pilav çeşidi olan “Biryani” olarak sıralanabilir. Evlerde yemekler hazırdır ve bayramlarda Bengal halkının misafiri eksik olmaz. Çocuklara bayram harçlığı verme yaygındır Bangladeş’te ve buna “Salami” denir. Çocukların eğlenmesi için panayırlar kurulur. Panayırın en fazla rağbet göreni ise ‘Nagor dhola’dır. Nagor dhola, dönme dolaba benzeyen 4 sandalyeli elle döndürülen bir eğlence aracıdır. Ramazan ayı dolayısıyla insanlardaki yardımlaşma duygusu daha çok ön plana çıkar bu ülkede. Kimse Yok Mu da Bangladeş’te her Ramazan gıda yardımı yapmayı ihmal etmez. Bangladeş’e diğer ülkelerden de yardım gelir. Ülkeye yardım edenler yerli bir dernekle işbirliği yaparak ya da ilgili resmi kurumlara bağışta bulunarak yardımlarını organize ederler. Yani bir anlamda sadece para göndererek yaparlar bu işi. Bu sebeple Bengal halkıyla herhangi bir etkileşime giremez ve arada bir bağ oluşturamazlar. Tüm bunlara karşın Kimse Yok Mu burada tüm organizasyonu sahada bizzat kendisi yapar. Bengal halkı yardımın Türk kardeşlerinden geldiğini bilir ve yardımı onların ellerinden alırlar… Kimse Yok Mu Bangladeş Gönüllüsü Mehmet Sapmaz bu ilgiye şu şekilde şahitlik ediyor; “2012 Ramazan Bayramı’nda dertlere derman olma arzusuyla Kimse Yok Mu gönüllüleri Bangladeş`e gelmişti. Hayırsever vatandaşlarımız tarafından gönderilen gıda paketlerini Dakka`nın 122 kilometre kuzeydoğusundaki Pabna şehrinde dağıtacaktık. Bizim yaklaşık 15 günde tükettiğimiz pirinç ve yağ gibi gıdaları belki iki aya yaymak zorunda olan yardıma muhtaç insanların sımsıcak bakışları arasında, yüzlerindeki tebessümü izleye izleye dağıtım yapacağımız yere ulaştık. Bayramı yaşatarak yaşamayı seçen gönüllülerimizle hayatımızda hep taze ve canlı kalacak hatıralardan birisinin içindeydik artık... da sevindirmek istedik. Orada bize yardım eden Bengalli kardeşimiz alandaki çocukları sıraya soktu. Topitopları çocuklara dağıtırken yaşlı bir amcanın da sıraya girmiş olduğunu gördük. Onunla beraber birkaç yaşlı amca daha sıradaydı. Biz önce o amcanın torunu için orada olduğunu düşünmüştük ama sonradan öğrendik ki yaşlı amca hayatında belki hiç görmediği, tatmadığı bir şey için sıraya girmişti... Çocukların arasında kendiside topitop almak için sıraya girmiş bir amcayı görmek kolay unutabileceğimiz bir manzara değildi elbette. İnsanların içinde bulunduğu şartlardan dolayı karnını doyur- İlk olarak daha önceden planladığımız şekilde paketlerimizi dağıttık. Paketini alanın yüzündeki mutluluğu görmek, dudaklarından dökülen teşekkürleri ve duaları duymak, gönüllülerimizin bayramı ailesinden ayrı kilometrelerce uzakta geçirme hissiyatını bastırmıştı muhakkak. Ardından Kimse Yok Mu gönüllülerinin getirmiş olduğu çesitli şekerleme ve topitoplarla çocukları mak gibi temel ihtiyaçlarını ancak günlük olarak planlayabildiğini düşünüp, idrak etmek gerçekten zor; ama bir şekerin bile bazı insanlar için hayatları boyunca lüks olmuş olabileceğini söylemek daha zor galiba… Paylaşma duygusuyla buralara kadar gelen ve tüm bu güzellliklere vesile olan Kimse Yok Mu gönüllülerine yürekten teşekkür ederim. Allah onlardan ebeden razı olsun.” Ramazan Özel | Sayı 34 | Mayıs-Haziran-Temmuz 2014 47