den sıyrılıp olduğumuz insan olmaya ve öyle gözükmekten de korkmamaya karar verseydik? Ya sadece tek bir çift ayakkabımız, iki üç parça kıyafetimiz olsaydı? Ya alışveriş merkezlerine gitmeyi bırakıp parklarda piknikler yapmaya başlasaydık? Ya farklı olduğu sebep gösterilerek ezilenlerin yanında olsaydık? Ya etrafımızdaki insanlar bizim sosyo-ekonomik düzeyimizdeki korunaklı alanımızdan seçilmişler değil de gerçekten bütün insanlıktan oluşsaydı? Ya köylüye, parası olmadığı halde kendi kendine yetebilene“ cahil” demeseydik, ya biz de kendi gıdamızı yetiştirip paraya tamah etmeseydik? Sistem bunların gerçekleşmemesi için bu kadar uğraşıyorsa ve korkuyorsa, çözüm o kadar burada yatıyor demektir. Nasıl bir bilinç değişimi olurdu düşünsenize! İnsan kendini her şeyiyle kabul edip sevdiği zaman, kendi doğasıyla barışmış demektir. Belki o zaman diğer insanlarla da barışabilir. Bunun diğer adımıysa Doğa’ yla barışmak demektir.
Yani diyorum ki Babaannem’ in ev yapımı yoğurdu kapitalizmi yenecek tek şey olabilir. Ben de şimdi o yoğurttan yapıyor ve size armağan ediyorum. Siz de o yoğurdu alıp bir başkasına veriyorsunuz daha güzel. O bir başkası yok mu yanındakine veriyor. Derken yoğurt elden ele...
35