Przychodzi w życiu mężczyzny taka chwila, gdy musi rozliczyć się z przeszłością, podjąć ważne decyzje. Nawet ważniejsze od tej najbardziej egzystencjalnej: Alka-Prim czy Alka-Selzer? Poniższy tekst ani odrobinę nie dotyczy tego tematu.
Dawno, albo nie aż tak dawno temu, we wspaniałym, mlekiem i miodem płynącym kraju rządzonym od dawien dawna przez wybitnych fachowców o IQ jętek, żył sobie malutki chłopiec, który bardzo nie lubił wychodzić z domu. Czas swój wolny, którego ze względu na wiek miał dużo, spędzał nad adekwatnymi do tegoż księgami dawnej wiedzy, którą wieków pokrył kurz, że narrator pozwoli sobie zacytować jedno z tłumaczeń wielkiego miszcza Edgara, oraz niszczeniem sobie oczu nad magiczną skrzynką pokazującą zmyślone historie z całego multiwersum. Dnia pewnego, zimowego zresztą, trafił chłopiec nasz w niej na coś, co nazywało się „ Beast Wars”. I zaraziło go groźnym Wirusem Transformersów.
Wirus po pewnym czasie przestał działać, ale nadal siedział ukryty w organizmie chłopca, średnio raz na półtora roku atakując przez kilka tygodni z siłą tajfunu, mutując po drodze na wiele zupełnie odmiennych sposobów. Kilka z nich, jak na przykład „ Energon” albo „ Animated” niechcący tak mobilizowało układ immunologiczny naszego małego bohatera, że ten o mało nie wypierał wirusa na dobre, do tego jednak nigdy nie doszło. Ostatnia mutacja, która miała miejsce, kiedy chłopiec stał się już dorosłym przegry … to znaczy mężczyzną, nazywała się „ Prime” i była najdoskonalsza. Chłopiec, którego od teraz nazywać będziemy A. D., zetknął się też z mutacją „ Beast Machines”, ale nikt, kto ceni własne psychiczne zdrowie nie przyznaje się do wiedzy o istnieniu tejże. Po prostu nikt nie pamięta, co to jest „ Beast Machines”. Dla psychicznej równowagi załóżmy, że nie ma „ Beast Machines”, dobrze? A. D. słyszał też, że istnieje syntetyczna odmiana wirusa wyprodukowana przez naukowca-piromana, Michała Zatockiego, ale nie wypróbował