OEPS, foutje...
Stel je voor: Je bent 40, je hebt twee kinderen van elf en negen.
Je laatste zwangerschap was heftig, je hebt nog steeds last van de
bekkeninstabiliteit die je toen had. Je man heeft zich laten steriliseren, omdat jullie na deze zware zwangerschap echt niet meer kinderen wilden.
Of: je bent 39, je hebt vier kinderen, waarvan de twee jongsten net naar de kleuterschool zijn. Je gezin is compleet, je hebt net alle babyspullen
weggedaan en je bent blij dat je eindelijk uit de luiers bent. En dan ontdek je dat je zwanger bent…
Dit overkwam Monique (43)en Gina (40). Aan KidzTori vertellen zij hoe ze reageerden op deze ongeplande zwangerschappen en hoe ze er
uiteindelijk mee om zijn gegaan.
Compleet gezin
Monique: “Winston en ik trouwden toen ik 28 was.
We kregen al snel ons eerste kind. De zwangerschap
verliep vlot, ik voelde me prima en had nergens
last van. Ook de bevalling verliep vlot, onze zoon
Dylan werd thuis geboren, onder begeleiding van de
verloskundige. We woonden toen nog in Nederland.
Na een jaar wilden we graag een tweede, en ik was al
snel weer in verwachting. Deze zwangerschap verliep
echter niet zoals de eerste! Vanaf de vierde maand
had ik ontzettend veel last van mijn bekken. Het
werd steeds erger, en in mijn zevende maand zat ik in
een rolstoel. Ik kon nauwelijks staan en lopen lukte
al helemaal niet. Na de bevalling heeft het maanden
geduurd voordat ik weer normaal kon lopen. Ik moest
langzaam revalideren en dat was ontzettend zwaar met
twee kleine kinderen. Zowel Winston als ik hadden
meteen zoiets van: ‘Het is goed zo, we hoeven niet
meer kinderen’.”
Ook Gina en Mike hadden een ‘compleet gezin’
toen ze ontdekten dat er weer een kindje op komst
was. Gina: “We wilden eigenlijk twee kinderen. Na
twee meisjes hadden we allebei toch het gevoel dat
een derde erbij wel leuk zou zijn. Toen kregen we
de eerste verassing: nummer drie bleek een tweeling
te zijn, we kregen er dus meteen nummer vier bij!
Toen waren we écht klaar.Vier kinderen: twee meisjes
en twee jongens, prachtig toch? Ik was blij toen de
tweeling naar school ging, ik heb toen echt grote
opruiming gehouden en alle babyspullen weggedaan:
de box, het bedje, autostoeltjes, alles.”
Anticonceptie
Monique: “Winston liet zich steriliseren, omdat de
ingreep voor hem veel minder groot was dan voor
mij. Daarna waren we er eigenlijk klaar mee. De arts
vertelde ons dat het pas na drie maanden veilig was
om zonder voorbehoedsmiddelen te vrijen. Na die
drie maanden moet het zaad eerst gecontroleerd
worden op nog eventuele actieve zaadcellen.
Bovendien bestaat er ook nog een kleine kans dat
58
KidzTori
de zaadleiders na een tijdje weer aan elkaar kunnen
groeien. We zijn eigenlijk nooit voor controle geweest
en na een jaar hadden we beiden wel het idee dat het
veilig was. Het was dan ook een complete shock toen
ik na negen jaar ontdekte dat ik opnieuw zwanger
was!”
Bij Gina en Mike was de anticonceptie minder
‘drastisch’ geregeld dan bij Monique en Winston. Het
stel was er eigenlijk nog niet uit. Gina: “Sowieso was
ik van de pil af, ik had al zo lang hormonen geslikt en
wilde hiermee stoppen. We waren de discussie over
wat het dan nu zou worden nog aan het voeren. Gaan
we steriliseren, en zo ja, wie van ons gaat dat dan
doen. Wat we deden is met condooms een beetje de
tijd overbruggen, tot we een definitief besluit hadden
genomen. Dat condooms kunnen scheuren en op
tijd omgedaan moeten worden wisten we wel, maar
je verwacht niet dat het misgaat. En als het één keer
misgaat, verwacht je niet direct een zwangerschap.”
Zwangerschapstest
Monique had al een poosje het gevoel dat ze zwanger
was en toen ze een paar dagen over tijd was, kocht ze
een test, hoewel ze er eigenlijk stiekem van uit ging
dat het niet kon. Winston was tenslotte gesteriliseerd.
Ze vertelt: “Ik weet nog dat de kinderen in bad waren
toen ik de test deed. Nadat ik zag dat hij positief was,
rende ik naar beneden, waar Winston met de auto
bezig was. Ik ben gaan zitten op de keukenvloer. Hij
kwam binnen en ik zei: ‘Ik ben zwanger’. Hij vroeg
blij: ‘Echt?’ Ik was een beetje verontwaardigd dat hij
niet even dramatisch reageerde als ik. Ik zei: “Hoezo
ben je blij?”, waarop hij antwoordde: “Het is toch
leuk? We hebben zes eetkamerstoelen, dus er is ruimte
genoeg”. Ik denk dat hij stiekem blij was dat ‘het’ nog
werkte, ondanks de sterilisatie! Ik belde de dokter en
die zei: “Gezien je conditie zou ik je willen adviseren
om het weg te halen.” Daar schrok ik heel erg van.
Ik ben toen een vroege echo gaan maken, ik was pas
vijf weken zwanger en ik wist dus dat er nog niet veel
te zien was. De radioloog zag een vruchtzakje, maar